Er moet me toch even iets van het hart. Onze lieve poes Nala woont nu bijna een maand bij ons en de laatste twee weken heeft ze heel erg last van hoestbuien. Het lijkt heel erg op stikken of op een haarbal. Milan schrok ook de eerste keer dat ze moest hoesten, maar ik wist van de katten van m’n vader gelukkig dat het hoesten was en hoefde Milan zijn poging om bij Nala de Heimlich-greep toe te passen niet te voltooien. Helaas bleef het hoesten doorgaan. Elke dag hoest ze. Het is niet de hele dag door, maar in vlagen, alsof ze een hoestaanval heeft. Daarom hebben we vanochtend uit voorzorg maar haar halsbandje af gedaan. Tussendoor is ze gewoon die leuke, lieve, speelse kat zoals altijd.

Nu ben ik op internet gaan zoeken, en is de meest waarschijnlijke oorzaak van haar hoestbuien astma of bronchitis. Katten kunnen, net als mensen, een allergie hebben waardoor de luchtwegen geïrriteerd raken. Denk aan stofjes, pluisjes, sigarettenrook maar het kan ook door pollen komen, een soort hooikoorts dus. Nog nooit geweten dat katten dit ook konden hebben.
Een andere oorzaak bij veelvoudig hoesten van de kat is een tumor in de longen, een hartkwaal of hartwormen. Ik hoop echt heel erg dat het geen van deze dingen is.

Omdat zowel Milan als ik vandaag de hele dag van huis waren, heb ik me de hele dag dat ik aan het werk was zorgen gemaakt om onze hoestende Nala. Ik hoopte dat ze nog zou leven als ik thuiskwam, en gelukkig was dat zo. Vanavond nadat ze gegeten had, had ze weer een hoestbui. Ik maakte me nu nog meer zorgen en heb geprobeerd de dierenarts te bellen, maar deze nam niet op. Na nog meer gelezen te hebben op internet, besloot ik tot maandag te wachten met naar de dierenarts gaan. Dan is de reguliere dierenarts aanwezig en bij haar voelen we ons prettiger dan bij de mevrouw die op vrijdag werkt.

Mocht iemand ooit een kat uit het asiel willen halen, ga dan alsjeblieft niet naar het asiel in Ede. Nala komt daar vandaan, maar ook Tim, de kat die we na twee weken hebben teruggebracht naar het asiel omdat hij een besmettelijke darmziekte had. Had’ie al eerder gehad en dat wist het dierenasiel, maar dat hebben ze ons niet verteld. Toen we Tim in het reismandje hadden en de deur uit wilden lopen bij het asiel om hem mee naar huis te nemen, zei een medewerker van het asiel: “Oh ja, trouwens, hij heeft een beetje last van diarree.” Lekker asociaal, of niet? Vooral omdat diarree een symptoom is van die ziekte die hij al eerder had. Dan had er bij het dierenasiel een belletje moeten gaan rinkelen en hadden ze hem niet eens aan ons mee mogen geven. We hebben hem overigens ook teruggebracht omdat hij zo ontzettend bang en schuw was, dat onze andere katten daar ook last van hadden.

Al met al hebben Milan en ik besloten om maandag met Nala naar de dierenarts te gaan om naar haar gehoest te laten kijken. Ik hoop zo dat het meevalt. Wordt zonder twijfel vervolgd.