Opa in de wolken

Vorige week woensdag 15 april was het zo ver, er ging weer iets van mijn bucketlist af! Ik had namelijk een afspraak met Mandy, een tattoo-artiest uit Den Haag. Ik volg haar al een tijdje op Facebook en Instagram en alles wat zij tatoeëert is zó mooi, dat moest ik ook hebben!

Milan had beloofd om mee te gaan, dus met z’n tweeën vertrokken we richting Den Haag. Ik had om 11 uur een afspraak en daarna zouden we nog even de stad in gaan.

We arriveerden bij de tattooshop en Mandy stelde zichzelf voor. Voor mij was dit wel even een momentje. Al een jaar zie ik haar voorbij komen op Social Media en nu zag ik haar in het echt. Ze was ook precies hoe ik me had voorgesteld. Heel rustig en zeer professioneel. Ze liet het ontwerp zien wat ze getekend had en ik was er meteen helemaal weg van. Het was perfect, precies zoals ik had gedacht. Ze vroeg mij waarom ik per se een walrus wilde, dat had ze namelijk nog nooit gehoord dat iemand dat wou. Ik vertelde haar dat het voor mijn opa is, omdat hij een snor had als een walrus.

Toch is het dubbel. Ik wilde, behalve zijn ring die ik draag, iets hebben wat mij altijd aan m’n opa zou herinneren. Een tattoo is dan toch vaak hetgeen wat blijvend is en een speciale betekenis heeft. Het dubbele is dat opa niet zo’n fan was van tatoeages. Ik hou dan maar in mijn achterhoofd dat hij het gewaardeerd zou hebben dat ik gewoon doe waar ik zelf zin in heb, om mezelf een beetje gerust te stellen. En hij zou zich vereerd voelen, toch?

307173_2483391397876_2059322577_n

De tattoo staat voor veel herinneringen die ik aan m’n opa heb. Het water er omheen staan voor de tijd die we met opa doorbrachten op vakantie en dan vooral in de zee. We waren gek op zwemmen, en hij deed dan ook altijd gek in het water. Ook kun je de spetters zien als verfspetters. Door mijn opa ben ik namelijk gaan schilderen. Hij deed dat veel in zijn vrije tijd. Ik vond het mooi wat hij deed, dus kreeg ik wat verfspulletjes van hem om het thuis ook eens te proberen. Toen hij overleden was, kreeg ik van oma al zijn schilderspullen. Veel van dit heb ik nog nooit gebruikt, omdat ik het lastig vind om zijn spullen te gebruiken.
Toen Milan nog eens goed naar de tatoeage keek, zag hij er wolken in, dus zou het ook kunnen symboliseren dat opa in de wolken is, maar er nog wel zijn hoofd bovenuit steekt om ons in de gaten te houden.

Al met al heeft deze tatoeage voor mij een speciale betekenis, die je alleen kan weten als je het verhaal kent. Mandy zei het heel mooi. “Alleen jij weet het verhaal achter de tattoo. Het staat symbool voor iemand, en dat is veel mooier dan het woord ‘Opa’ op je rug.” En zo is het maar net.

11041015_10205338570717502_2427033415322648115_n

(De tekening en het resultaat.)

Personal Body Plan: Het begin

Afgelopen maandag ben ik begonnen met Personal Body Plan. Dat is een personal trainer, een voedingsdeskundige en lifestylecoach in één. Mijn coach heet Linda en zijzelf heeft een aantal jaar geleden ook Personal Body Plan gedaan. Dat is fijn, omdat zij mijn vragen daardoor goed begrijpt. Zoals zij zei, stond ze zelf in het begin ook met zoveel vraagtekens in haar ogen als ik.

Elke werkdag staat er een gedragsles klaar, welke inzicht geeft aan het veranderen, aanpassen of het bewust worden van je gedrag. Ook houd je in de app bij hoeveel uur je hebt geslapen, of je wel genoeg water hebt gedronken, hoe je de training vond, wat je hebt gegeten vandaag, enzovoort. Dit motiveert heel erg, vooral omdat ik niet van liegen hou. Ik zou dus nooit een hamburger eten en een foto van een bord sla insturen. Dan hou ik mezelf voor gek, maar ook mijn coach Linda. Mocht ik ooit wel een hamburger eten, dan stuur ik die braaf op naar Linda.

Het is qua voeding voor mij nog steeds even zoeken, al vind ik het wel heerlijk om met gezond eten bezig te zijn en heerlijke gerechten samen te stellen. Het om de drie uur eten maakt het dan wel weer lastig, omdat ik elke keer met een thermoskan soep en tupperwarebakjes met gezonde voeding naar m’n werk ga. Aangezien ik niet elke keer tijd heb om een kwartier pauze te nemen van werk (want: horeca), is het lastig om deze eetmomenten goed in te delen. Maar, dit is pas de eerste week, dus wie weet vind ik wel een middenweg.

Ook het sporten is heerlijk. Maar dan ook echt. Het fijne is dat ik tot nu toe geen tot weinig cardio hoef te doen. Dus niet meer hijgend op die loopband staan! Na elke sportsessie voel ik me als herboren, ondanks dat ik nooit zulke erge spierpijn heb gehad als de afgelopen week. Ik heb vanochtend weer gesport en ben veel in de weer geweest met gewichten voor armen en benen. Eenmaal thuis moest ik plassen. Ik kan amper bukken om op de wc te gaan zitten vanwege de spierpijn in m’n bovenbenen, dus laat ik me vandaag maar gewoon op de pot vallen. Gelukkig ben ik vandaag vrij van werk, want dat hadden mijn benen anders niet zo leuk gevonden vrees ik.

Sinds vandaag durfde ik een nieuw principe uit te proberen, namelijk de foamroller. De eerste twee sportdagen heb ik dat niet gedaan, omdat ik me een beetje schaamde, of zo. Dan lig je spartelend als een vis op het droge op een soort rubberen rol te rollen, dacht ik. Gisteren heb ik op internet gezocht waar het eigenlijk goed voor is. Het is om blessures te voorkomen en om spierpijn te minderen, omdat je jezelf als het ware masseert door over die rol heen te rollen met je benen, billen, kuiten, enzovoort. Vandaag zag ik een meisje in de sportschool het ook doen. Ik keek stiekem een beetje af hoe zij het deed en het zag er lang niet zo gek uit als ik dacht. Dus, vandaag heb ik lekker gefoamrolt!

Er gaat een hele nieuwe wereld voor me open. Het is allemaal nog wat onwennig, maar ik hoop dat ik er aan ga wennen. Het is namelijk geen dieet, maar een veranderingen van je levensstijl. Een dieet is namelijk voor een korte periode en dit is voor het leven. Ik voel me nu na een week al veel actiever. Dat is een positieve verandering, dus ik ga dit gewoon volhouden!

Wordt vervolgd.

(Foto’s van eten. Jaaa!)

17107815925_1e294e82bf_z

Mijn ontbijt op dag één.

16920256490_5c0de4a576_z

Mijn ontbijt vandaag

17107816945_9c4705e23d_z

Lunch. (Broccolisoep!)

16485377614_9ce255d512_z

Dit recept is echt de bom en ga ik morgen weer maken. Spaghetti van courgette (courgetti) met tomatensaus, vegetarische roerbakblokjes, paprika, cherrytomaatjes en verse basilicum. Linksboven een bakje sla en rechtsboven champignons met hüttenkäse. (Ik heb sinds deze week een hüttenkäse-verslaving)

16485379484_dd82953c0a_z

Na het sporten mag ik lekker veel koolhydraten! Dus, salade met couscous, kikkererwten, maïs, olijven, tomaat, hüttenkäse en een klein beetje olijfolie. DIT WAS ZO LEKKER!

17107159591_f7b4e64fcf_z

Gisteren at ik sinds máánden weer eens gezellig bij m’n moeder en heb ik lekkere roerbakgroenten met sla en een vegaburger gegeten.

Dit was het eten. En ja, ik heb nog steeds elke dag zin in chocola, Twix, popcorn, chips, koekjes en noem maar op. Maar ik doe het niet, omdat ik hier serieus mee bezig ben. Morgen heb ik een zogenaamde refeed-dag en dat is de enige dag in de week dat ik iets meer mag eten dan de rest van de week. Dus, morgen ga ik met Joni aardappelmuffins maken. Zin in!

Van depri Joyce naar blije Joyce

Al een tijdje ben ik niet meer blij met wie ik ben. Ik heb me anderhalf jaar lang ontzettend klote gevoeld en dat uitte zich in paniekaanvallen, hyperventilatie en huilbuien. Het voelde als een depressie, al weet ik niet eens zeker of dat het wel was. Eigenwijs als ik was, zocht ik geen hulp voor hetgeen wat ik voelde. Ik vond mezelf een aansteller en dacht dat alles vanzelf wel weer beter zou worden. Dat is deels gebeurd. Ik heb in die periode heel veel steun gehad, vooral van Milan. Hij heeft me altijd serieus genomen, zelfs als ik elke avond een huilbui had en zei dat ik alles klote vond en het allemaal niet meer zag zitten. De buitenwereld heeft weinig tot niets gemerkt van dit hele gebeuren, op mijn ouders en zussen na dan. Milan leerde mij positief denken en leerde mij uit elke dag iets positiefs te halen. Dit heeft mij ontzettend geholpen, waardoor ik een stukje uit het donkere dal wist te kruipen en ik me stukje bij beetje wat blijer begon te voelen. Doordat het beter met me ging en ik me positiever voelde, werden mijn gedachten ook positiever en ben ik waar ik nu ben. Er zijn dagen dat ik een terugval heb, maar dat gebeurt zelden meer, godzijdank. Ik kan nu mijn negatieve gedachten wegstoppen en me minder druk maken dan voorheen. De paniekaanvallen blijven wel, vooral als ik in een onbekende omgeving ben of in een omgeving met te veel mensen. Neem bijvoorbeeld Pinkpop. Ik vind het fantastisch dat we dit jaar naar Pinkpop gaan, maar als ik eraan denk begin ik al half te hyperventileren.

Los van de paniekaanvalletjes die ik af en toe in drukke of onbekende omgevingen heb, gaat het geestelijk prima met me. Een halfjaar geleden dacht ik dat ik bij elk lichamelijk wissewasje doodging. Dat hoofdpijn een beroerte of hersentumor betekende, dat mijn te snel kloppende hart een hartaanval betekende, dat mijn moeheid betekende dat ik flauw zou vallen en dit alles uitte zich in druk maken, paniek en uiteindelijk hyperventilatie. Die gedachten zijn zo goed als verdwenen. Ik maak me er in ieder geval minder druk om en dat geeft me veel meer rust dan een tijd geleden. Door deze periode ben ik gestopt met roken, drink ik geen koffie of frisdranken meer (alleen water en thee) en ben ik gestopt met het eten van vlees en vis. Daar voelde ik me niet goed bij, dus doe ik het niet meer en ben ik ruim anderhalf jaar officieel een zeurderige vegetariër.

Je zou denken dat ik nu de gelukkigste persoon op aarde zou zijn. Niets is minder waar. Door het stoppen met roken en alle andere stress die de afgelopen periode van anderhalf jaar met zich meebracht, ben ik enorm aangekomen. In het begin was ik vooral aan het jojo’en, maar de laatste tijd is het ernstig. Ik ben nog nooit zo zwaar geweest als nu. Ik weeg 77 kilo. Ik eet veel groenten en rijst, maar ook veel koekjes, chocola, cake, chips, noem maar op. Ik merk ook aan mezelf dat ik steeds wijdere vesten en truien ga dragen om alles te verbloemen. En iedereen die zegt dat het meevalt: Nee, het valt niet mee. Als anderen zeggen dat alles meevalt, maakt dat het voor mij niet minder erg. Ikzelf voel me er namelijk niet goed bij.

Halverwege deze week was ik het zat. Het gaat zo goed met me op geestelijk gebied, maar dan ga ik chagrijnig doen omdat ik letterlijk niet lekker in mijn vel zit.
Al een lange tijd volg ik Personal Body Plan op facebook, een combinatie van fitness, voeding, gedrag en herstel. Dit programma gaat niet alleen in op het afvallen, maar ook om je geestelijk goed voelen en weten waarom je bepaalde dingen doet en eet. Dat is echt wat voor mij, omdat ik altijd het waarom wil weten. Ook voel je je beter in het algemeen omdat je routine aangeleerd wordt. Ook dat heb ik nodig, want ik ben al maanden elke dag moe en word eigenlijk nooit uitgerust wakker. Google Personal Body Plan voor meer info. Ik heb me aangemeld en ik begin maandag. Ik ben gemotiveerder dan ooit, het liefst was ik gisteren al begonnen. Dit komt mede doordat je ook gecoacht wordt in sporten, en ik merk dat ik actiever en vrolijker ben nadat ik gesport heb. Win-winsituatie!

Bij de aanmelding moet je foto’s van jezelf in ondergoed of badkleding van de voor-, zij-, en achterkant maken, om zo elke week je vooruitgang bij te houden. Dat is confronterend. Ik heb dat gisteren gedaan met de zelfontspanner toen Milan aan het werk was, omdat ik me zelfs voor Milan schaam. Milan mag alleen bij me in de buurt komen als het licht uit is. Ik schrok van de foto’s. Ik heb mezelf, en dan vooral m’n lichaam, eigenlijk altijd weten te vermijden in de spiegel. Normaal weet ik alles te verbloemen, maar als ik mezelf nu zie op de foto weet ik dat ik de goede keuze heb gemaakt. Ik hoop deze foto’s ooit te delen, met een verpletterende foto ernaast als eindresultaat. Het Personal Body Plan duurt zes maanden. Ik hoop na dat half jaar een blijer en gelukkiger persoon te zijn en eindelijk goed in mijn vel te zitten. Ik doe dit voor mezelf, niet voor een ander. En ik ben gemotiveerder dan ooit!

Queen

Als men op social media een foto van hun kat plaatst en erbij vertellen dat ze hun kat in hebben moeten laten slapen, vind ik het altijd raar als mensen er ‘Sterkte’ onder zetten. Het is een kat. En natuurlijk is een kat niet te vergelijken met een goudvis die je door de plee spoelt, maar het is ook niet te vergelijken met bijvoorbeeld je opa die overlijdt.
Verder had ik zoiets dat als je er voor kiest om je huisdier in te laten slapen, dan doe je dat om het beestje uit zijn lijden te verlossen en heb je er vrede mee, toch?

Afgelopen vrijdag hebben we Queen in moeten laten slapen. Ik was erbij, samen met m’n vader en zusje. Sindsdien denk ik niet meer zo makkelijk over het in laten slapen van een geliefd huisdier.

Queen had botkanker, dat is de reden dat we haar hebben in laten slapen. Ze had een gezwel achter haar oor en bij haar heup. Ze werd alleen maar magerder en na een paar weken kon ze amper lopen en strompelde ze alleen nog haar mandje uit om te eten en haar behoefte te doen. Dit was geen leven, dus was de beslissing snel gemaakt.

We hebben Queen uit het asiel in Almere. Ze woonde bij ons sinds 27 april 2004, wat betekent dat ze al bijna elf jaar bij ons woonde. Het was echt een schatje, als het haar uitkwam. Daarom noemden ze haar in het asiel ook Queen, omdat ze zich vaak als een koningin gedroeg. We hebben die naam aangehouden.

Ik kan nu een hele blog gaan schrijven vol met leuke en minder leuke dingen die bij Queen hoorden, inclusief de vele foto’s die we van haar hebben, maar dat wil ik jullie niet aandoen. Het is gewoon klote als je je huisdier in moet laten slapen. Helaas zal dit niet de laatste keer zijn dat we zoiets meemaken…

Queen is 13 jaar geworden.

img776156629 Screenshot_2015-03-27-17-14-42-1