Ik ben moe, en dat dringt eigenlijk pas sinds vandaag echt tot me door. Ik klaag er al een tijdje over, en ik kan me ook niet bedenken wanneer het begon. Zulke dingen sluipen er langzaam in. Ik voel me weer als de 14-jarige ik, toen was ik zelfs te lui om naar de wc te gaan.
Vanmiddag stond ik in mijn favoriete Duitse supermarkt om een zakje groenten te kopen. Nadat ik de groenten gevonden had, ging ik bij het raam voor de sla staan. Ik had geen sla nodig, maar ik stond gewoon even naar de sla te staren. Achter mij hoorde ik ‘Pardon, mag ik er eeeeeeeeven bij?’. Een mevrouw stond achter mij. Deze mevrouw viel mij al op toen ik de winkel in kwam lopen. Ze deed boodschappen alsof ze net een minuut gratis winkelen had gewonnen en gooide spullen in haar winkelmandje alsof ze wereldkampioen boodschappenwerpen is. Ze kon mijn sloomheid echt niet gebruiken merkte ik al. Ik sjokte verder en besloot nog even naar het kattenvoer te gaan staren. Eenmaal bij de kassa staarde ik naar een zak noten. Ik had bijna niet door dat de rij voor mij korter werd en ik een stuk door kon lopen. Daar kwam ik eigenlijk pas achter toen de man achter mij ZO dicht op mij ging staan, dat hij ruim in mijn aura stond en ik daardoor wel naar voren moest lopen.
Terug op de fiets ging het net zo. Er liep een meneer op het fietspad. Deze meneer rookte een sigaret. Ik besloot mijn adem in te houden toen ik er langs fietste, omdat ik de rook niet in wilde ademen en de lucht van de sigaret niet wilde ruiken. En toch rook ik het, ondanks mijn ingehouden adem. Ik begon na te denken over hoe dat zou kunnen en raakte zo in gedachten verzonken dat ik me achteraf afvroeg hoe ik de laatste meters had afgelegd zonder mijn focus erbij te hebben.
Eenmaal thuis werd ik begroet door onze meest aandachtsgeile kat en de geur van veel te rijpe bananen. Ik was zelfs te lui om die op te eten. Of weg te gooien. Of er een rijpebananentaart van te maken. Met moeite ruimde ik de boodschappen op en toen ik zag dat het al 16.00 uur was. Behalve boodschappen, sporten en de was had ik eigenlijk niets uitgevoerd vandaag en de halve dag was al voorbij. Heb ik dan de hele dag zitten staren naar niks?
Ik heb besloten om mijn dag verder maar te verspillen aan het staren en luisteren naar Matt Corby. Dat kan nu, want als Milan thuis is, is Matt Corby verboden in welke vorm dan ook.
Laten we hopen dat ik morgen op mijn werkdag wel gewoon weer mijn focus terug heb. Want functioneren als kok zonder enige vorm van focus lijkt me knap vermoeiend.