Vandaag was het zo ver. Nikki en ik zouden samen een tragus-piercing laten zetten. Dat is een piercing in het kleine stukje kraakbeen voor je gehoorgang. We hadden om elf uur een afspraak, maar besloten voor die tijd nog even op de koffie te gaan bij oma.
Vivi was ook op bezoek bij oma. Zij helpt oma één keer per week met het huishouden en boodschappen doen. Ik weet niet zo goed hoe ik het netjes moet verwoorden, maar Vivi is een kleine, donkere vrouw met een grappig accentje. Alles aan haar is grappig, trouwens. Vol enthousiasme vertelde ze dat ze vroeger een tongpiercing had, ze daarom twee weken soep moest eten maar dat het gaatje nu dichtgegroeid was. Oma vroeg zich hardop af wat er mooi was aan een tongpiercing en het sarcasme van oma droop van haar vraag af. Oma snapte ook niet wat er mooi was aan de piercing die Nikki en ik gingen zetten. Ik was blij met dit luchtige gesprek, want ik was echt zenuwachtig voor onze afspraak om elf uur.
Rond kwart voor elf reden we weg bij oma, richting de piercer. We belden aan en een ontzettend aardige mevrouw deed open. Ze begeleidde ons naar haar studio. Het was een schattig tuinhuisje met een net zo schattige inrichting. Nancy, de mevrouw die ons zou gaan piercen, legde uit hoe alles in z’n werk ging en liet ons een formulier tekenen. Ze vertelde dat ze het niet kon schieten zoals een normale oorbel vanwege het kraakbeen. Dat was logisch. Ze deed het ook niet met een tang, zoals bijvoorbeeld met een navelpiercing gebeurt. Toen werd ik wel een beetje bang, want ik had op internet al wat research gedaan en had gelezen dat met een tang minder pijnlijk was dan piercen. Maar goed, we zouden wel zien.
Nikki en ik hadden al bedacht dat Nikki eerst ging en ik daarna. Alles werd goed uitgelegd en Nikki was aan de beurt. Ik zat er naast en kon goed zien wat er gebeurde. Deze volgorde was perfect. Nikki wil niets van te voren zien, dus ging zij als eerste. De controlfreak in mij wil alles van te voren weten, dus was ik blij dat ik eerst kon zien hoe alles in z’n werk ging. Nancy gaf ons wat druivensuiker, zodat we na afloop van het piercen niet van ons stokkie zouden gaan, omdat de adrenaline in onze lichamen meer dan aanwezig was.
“Komt’ie”, zei Nancy, en ik zag dat Nikki zich schrap zette. “Zo, dat was het al!” Ik zag dat Nikki nog een beetje beduusd in de stoel lag. “En? Deed het zeer?”, vroeg ik. “Mwah”, zei Nikki. Ik werd nu nog banger. Maar toen de piercing eenmaal in Nikki’s oor zat, zei ze dat ze niets meer voelde van de pijn. Over het bloederige watje wat Nancy weggooide na het piercen zullen we het dan maar niet hebben.
Nikki en ik ruilden van plek. Ietwat gespannen ging ik in de stoel zitten. Met een watje werd er wat alcohol op m’n tragus gesmeerd en vervolgens zette ze een puntje waar de piercing zou komen. “Oei, je hebt wel een kleine tragus. Zie je dat?”, zei ze tegen Nikki die geboeid mee keek. “Dan moet ik hem wel goed prikken, want we willen natuurlijk niet dat het eindigt zoals in je oorlel.” (Ik heb namelijk een uitgescheurd oorbelgaatje in m’n oorlel). Deze woorden waren niet echt geruststellend. Toen ze de naald wilde pakken, draaide ik m’n hoofd om te zien wat er allemaal gebeurde. Ik werd vriendelijk doch dringend verzocht mijn hoofd de andere kant op te draaien zodat ik niet kon zien wat er gebeurde. “Komt’ie”, sprak Nancy. Ik kneep m’n ogen samen en zette me schrap, net zoals Nikki. De pijn duurde nog geen twee seconden, maar zeer deed het wel! Toen de piercing eenmaal in mijn oor zat, voelde ik de pijn langzaam wegtrekken en begon het een beetje te branden. Na afloop liepen Nikki en ik tevreden en een klein beetje trots op onszelf de deur uit. Bedankt, Nancy!
Op dit moment voel ik niets meer van de pijn. Wel duurt het máánden voordat het genezen is vanwege het piercen, maar dat hebben we er wel voor over. We hebben wat we al heel lang willen én ik kan iets van m’n bucket list schrappen!
