Al bijna een jaar hebben wij twee tweepersoonsbanken in huis staan. Eentje hebben we overgenomen van een mevrouw uit Leeuwarden toen we daar gingen wonen en de andere hebben we voor een prikkie gekocht bij de kringloopwinkel. De bank van de kringloopwinkel was trouwens echt een aftans ding. We kregen er een gratis hond bij van de vorige eigenaar, want ik ben drie dagen bezig geweest alle kussens te wassen en alle hondenharen weg te krijgen, maar dat terzijde. De bank was goedkoop en hij zat prima. Meer hebben we eigenlijk niet nodig.  We hielden altijd al in ons achterhoofd dat we óóit een hoekbank aan wilden schaffen, maar het kwam er verder nooit van.

Ergens midden oktober kregen we allerlei folders binnen met daarin prachtige zithoeken, sofa’s en hoekbanken. Milan en ik keken elkaar aan. Dit was het moment om een kijkje te nemen en ons te oriënteren op een leuke hoekbank. Dus hup, wij samen met onze persoonlijke adviseuse Joni naar Amersfoort om eens binnen te kijken bij Seats & Sofa’s. Die had namelijk de mooiste aanbiedingen in de folder staan. Helaas is de folder mooier dan de winkel, en zijn we heel hard weer naar buiten gerend. Wel jammer, want je kreeg bij aankoop van een bank een doos vol huishoudelijke apparaten cadeau. Ik als kersverse huisvrouw was zwaar teleurgesteld dat we die nu misliepen, dat snappen jullie vast ook wel.

We treurden niet lang en liepen de volgende winkel binnen, Woonsquare. Een vrij irritante mevrouw die een verkoopster moest voorstellen volgde ons de hele winkel door en vroeg ons kansloze dingen over ons huis. Ik zei nog tegen Milan dat dat haar toch geen ruk interesseert, maar sociaal en galant als Milan is, gaf hij overal netjes antwoord op. Ook in deze winkel werden we niet echt warm van een bepaalde bank, en wurmden we ons onder de praatjes van de mevrouw uit, en stormden de winkel uit. Toen we eenmaal weer buiten in de miezerende regen stonden, besloten we nog langs twee bouwmarkten te lopen. In één hadden ze niets aan de banken en in de andere stonden kleine, schattige bankjes. Die hadden we thuis al staan, dus we liepen ook daar de winkel weer uit.

We liepen richting de auto om maar weer naar huis te gaan, totdat we een heel groot reclamebord boven de ingang van Woonsquare zagen hangen. Een mooie bank voor een mooie prijs. We vroegen ons hardop af waarom we dat bord én die bank niet eerder hadden gezien. We besloten terug naar binnen te gaan en te vragen hoe het zat met de bank op het levensgrote bord. Het was nu een meneer die naar ons toe kwam. Hij stond ons vriendelijk te woord en we vonden hem veel leuker dan de stalkerige mevrouw die ons eerst te woord stond. De meneer wees ons naar de bank op die op het levensgrote reclamebord stond en vertelde, terwijl wij heerlijk op die bank zaten, hoe het allemaal in z’n werk ging met verschillende kleuren en stoffen op de bank. We lieten merken wel geïnteresseerd te zijn maar toen sprak de man de woorden ‘mijn collega komt zo bij u’ uit. En die collega was de mevrouw van de vorige keer.

Er werd ons van alles uitgelegd over verschillende soorten stoffen. De prijs van de bank op het reclamebord was met de goedkoopste stof. En die stof is oerlelijk. (Dat terwijl de stof op de foto van het reclamebord een duurdere stof was. Doen ze slim, hé?) We kozen dus voor een duurdere stof. We kwamen toen op een bedrag uit wat we liever niet uit wilden geven aan een bank. De verkopende mevrouw deed haar stinkende best om het voor ons zo goedkoop mogelijk te maken. Ze liep even heel stoer heen en weer om even met de manager te ‘overleggen’ en kwam daarna weer naar ons om met een staartdeling aan te tonen dat het écht niet minder werd dan dit. ‘Dit is mijn laatste aanbod. Zodra jullie hier de deur uit lopen, vervalt dit aanbod. Ook als jullie na die tijd weer terug komen.’ Zo zo, mevrouw weet wel van wanten. Ze had eigenlijk politieagente moeten worden.

Milan en ik hebben, nog steeds zittend op de bank, even snel een rekensommetje gemaakt en besloten dat we met dit aanbod akkoord gingen. We hadden namelijk allebei geld gekregen van onze oma’s en dit leek ons een goed doel om dat geld aan te besteden. We schudden de hand met de bankmevrouw, betaalden een deel en waren bijna eigenaar van een nieuwe bank.

Dit was op 21 oktober. De levering zou acht tot twaalf weken duren. We konden beter van twaalf weken dan van acht uit gaan, omdat de feestdagen er tussen zaten. Prima, dachten wij. Dan zou de bank uiterlijk eind december, begin januari geleverd worden. Wij zouden een belletje krijgen wanneer de bank klaar was en wanneer hij bezorgd zou worden. Eind december hadden we nog niks gehoord, dus Milan heeft even gebeld. De persoon aan de telefoon kon er niks over zeggen, omdat de fabriek pas 7 januari weer open ging. Uiteindelijk hebben we drie keer moeten bellen en werd de bank op 4 februari geleverd. Ruim vier weken later dan dat de bedoeling was.

Al met al zijn we al die drama nu vergeten, want de bank is prachtig. Veel groter dan in de winkel, maar dat schijnt altijd zo te zijn. Tenminste, dat zeiden de twee ontzettend aardige mannen die de bank kwamen brengen en onze oude bank weer meenamen.

Na veel geschuif en gesjouw met het overige meubulair, staat alles nu op z’n plek en genieten we nog elke dag van onze nieuwe aanwinst.

Onze dansvloer

Onze oude bank op straat

Nieuwe bank wordt neergezet

Tadaaaaaa.