Omdat horeca seizoenswerk is en ik nu voor het eerst ‘s winters geen studiefinanciering meer ontvang, ben ik een soort van zwerver. Ik werk twee dagen in de week, en dat is het. Met hetgeen wat ik daardoor per maand krijg, kan ik niet én de huur betalen én boodschappen doen én gas, water en licht betalen én UPC betalen. Ik ben sinds vorige maand officieel een arme sloeber want zelfs m’n spaargeld is op. Gelukkig is Milan er ook nog en samen redden we het wel. Maar ik hou er niet van om blut te zijn. Dat is me in m’n hele leven nog nooit gebeurd en ik vind het drie keer niks. Vooral omdat ik daardoor afhankelijk ben van Milan. Dat heeft niets met emancipatie te maken, maar het is gewoon fijn als je allebei financieel op eigen benen kan staan en elkaar niet hoeft te onderhouden en daardoor dingen moet laten. Iets wat nu dus wel het geval is.

Ik heb me kapot gesolliciteerd, op alles waarvan ik dacht dat ik ervoor in aanmerking zou komen. Horeca, bij een winkel, supermarkt, alles. Overal afgewezen. Zelfs op een baantje in de schoonmaak werd ik afgewezen omdat ik geen aantoonbare ervaring in de schoonmaak had. Ik zal ze eens foto’s van ons huis sturen…

Van ellende heb ik een WW-uitkering aangevraagd. Ik wilde dit eigenlijk hier niet neerzetten omdat ik het beschamend vind, maar ik doe het toch. Ik vind het een klein beetje kansloos om twee dagen te werken, verder de hele dag thuis te zitten en toch geld te vangen. Dus ook al is die WW goedgekeurd, ik bleef doorgaan met solliciteren. En verdomd, ik had het geluk aan mijn zijde. Ik werd gebeld door Sandd, of ik als invaller wilde werken als postbezorger. Ja, natuurlijk!

Afgelopen woensdag had ik een soort inwerkgesprek. Een hele blije meneer uit Curaçao legde mij alles uit en liet mij vragenlijsten invullen, post sorteren enzovoort. Ik moest daar om 10 uur zijn en liep daar half 12 de deur weer uit. Het was de gezelligste sollicitatie die ik ook heb gehad. Ik was toen officieel aangenomen en kon de dag er na meteen beginnen.

Dus gisteren werden er een fietstas, twee volle kratten post, elastieken en andere benodigdheden afgeleverd. De post moest nog gesorteerd worden op straat en huisnummer en dan kon ik het vandaag bezorgen. Ik had er zin in! Totdat ik naar buiten keek vanochtend. Het is de hele week prachtig weer geweest en dan zul je altijd zien dat het vandaag zulk *piep* weer is.

Ondanks de stromende regen stapte ik vol goede moed op m’n fiets. Ik kende de wijk helemaal niet, dus het was aardig lastig om alle straten en nummers te vinden. Ook is de standaard van m’n fiets kapot, dus ik moest elke keer een hekje of iets anders zoeken om m’n fiets tegenaan te zetten. Het is geen moment gestopt met regenen tijdens het bezorgen. De huizen waren enorm, en ik werd een beetje chagrijnig. ‘Had ik maar een vak geleerd. Dan had ik nu een goede baan en genoeg geld om ook in zo’n huis te wonen en kon ik zelf de kansloze postbezorger uitlachen’, dacht ik bij mezelf. Als klap op de vuurpijl kwam er een enthousiaste medewerker van PostNL langshuppelen op haar high-tech fiets met dubbele standaard, gekleed in regenkleding van PostNL die alles moeiteloos in de brievenbus stopte en weer terughuppelde naar haar bolide met trappers. Ik werd met de minuut doorweekter (want ik heb geen regenkleding) en chagrijniger. Regendruppels vielen uit mijn haar en via mijn neus op de brieven. Na een tijdje interesseerde me dat niet eens meer. Mijn handen waren zo koud dat ik de brievenbussen niet eens meer open kreeg. Ik vond er niks aan en ben halverwege naar huis gefietst.

Als een verzopen kat belde ik thuis aan, want mijn handen waren zo koud dat ik de sleutel niet eens in de deur kreeg. Milan haalde meteen een handdoekje voor me om mijn doorweektheid mee af te vegen. “Ik doe het niet meer!” was mijn eerste reactie bij thuiskomst. Eenmaal gekalmeerd, opgedroogd en weer warm geworden besloot ik weer op pad te gaan om de rest van de post te bezorgen. Milan ging met me mee, schatje is het ook. Hij heeft navigatie op z’n telefoon, dus samen ging het veel sneller dan toen ik het in m’n eentje moest doen. Mijn reddende engel. Aan het einde van de middag kwamen we allebei drijfnat thuis.

Ik blijf tot en met mei werken als invaller, daarna krijg ik m’n eigen wijk. Ik heb voor mezelf besloten dat ik dat ook in het hoogseizoen probeer te combineren met werken bij de golfclub, zodat ik de verdiensten van de post opzij kan zetten om te sparen. Vrijdag 20 maart krijg ik weer een wijk die ik niet ken. Ik hoop voor de weergoden dat het dan een prachtige dag is, want anders kom ik die regen persoonlijk uit de lucht meppen.

Teun hartje kratjes met post

De post, gesorteerd en wel (wat een pokkewerk is dat)