Vanavond ging ik sinds weken weer eens in bad. Badderen is mijn ontspanningsmomentje waarin ik alles loslaat en vooral veel nadenk over wat op dat moment mijn leven beheerst of overheerst. In het geval van vanavond was dat mijn Personal Body Plan.
Toen ik het bad liet vollopen en mezelf bekeek in de spiegel, zag ik dat mijn welbekende buikje er weer was. Welkom terug, buikje. Afgelopen week was een slechte week qua voeding en dat is volledig te wijten aan mezelf. Gezellig lunchen met m’n zussen (appeltaart), koffiekoekjes eten op het werk, een superleuke party met twee vriendinnen (pizza, wijntjes, kroeg, bier, shoarma), een reep pure chocola kopen omdat je denkt dat je écht wel 10 gram per dag kan eten (doei reep) en ga zo maar door. Dit gebeurde allemaal deze week, dus logisch dat mijn buikje weer terug is. Ik had een baalmomentje, vooral omdat ik er steeds aan denk dat er over twee weken weer een meet- en fotomoment is. Dat resultaat is lang niet zo verbluffend als de vorige keer, vrees ik. En daar komt bij dat mijn buikje vrij snel slinkt, maar dat’ie ook heel snel weer terugkomt.
Ik ging in bad zitten en smeerde een algenmasker op mijn gezicht, omdat mijn hoofd tegenwoordig weer vol met pukkels zit. Ik gooide een lavendel bruisbal in het bad, deed er nog wat lavendel badolie bij, leunde achterover en ontspande volledig. Tijdens het ontspannen dacht ik nog steeds na over mijn buikje. Er zijn namelijk veel mensen in mijn omgeving die zeggen dat het ‘allemaal wel meevalt’ of ‘je bent helemaal niet dik’. Misschien niet, maar ikzelf voel me niet prettig bij hoe ik er nu uitzie. Wat een ander daar van vindt is prima, maar het gaat erom wat ik zelf vind. Door een periode van veel stress in combinatie met stoppen met roken ben ik 12 kilo aangekomen en lang niet meer zo strak als ik zou willen. Ik wil die overtollige kilo’s weg hebben en strakker in mijn vel zitten. Dat een ander dat misschien niet nodig vindt, is niet mijn probleem.
Er zijn al veel strijden die ik met mezelf heb gestreden. Allereerst mijn half-depressieve periode. Die heb ik zelf én met de hulp van Milan en mijn omgeving overwonnen. Ik werd overal mee heen gesleurd om leuke dingen te doen en het huis uit te komen. Dat hielp voor mij. Vervolgens stopte ik helemaal zelf met roken, omdat ik me daar ook niet goed meer bij voelde. Ondanks dat ik zes stoppogingen deed in zo’n anderhalf jaar tijd, is het me toch gelukt en rook ik al ruim een jaar niet meer. Daar ben ik trots op. Waarom lukt het me dan niet om te stoppen met koekjes, snoep, chocolade, lekkere broodjes, pizza en patat?
Het nadeel van Personal Body Plan is dat alles mag en niets moet. Je mag je eigen grenzen bepalen en daar heb ik moeite mee. Als jij een patatje wilt, mag jij een patatje. Dit helpt je niet op jouw doel te bereiken, maar het is jouw eigen keuze. Jij hebt zelf de vrijheid om te bepalen wat je eet en hoeveel. Ik merk dat ik dat niet kan. Ik heb heel erg veel aan mij coach Linda. Als ik een slechte dag heb, laat ik dat altijd aan haar weten. Waarschijnlijk wordt ze gek van al mijn slechte dagen en mijn geklaag dat ik spijt heb van die pizza of reep chocola, maar toch motiveert zij mij elke keer weer om gewoon verder te gaan en niet op te geven. Het liefst zou ik willen dat zij of iemand anders de hele dag met mij meeloopt en mij op de vingers tikt als ik een koekje of patatje wil nemen als ik aan het werk ben.
Elke werkdag staat er nieuwe gedragsles online. Eén van die lessen was dat je je doelen in het zicht moet hangen en dat heb ik gedaan. In een foldertje met zomerkleding zag ik een meisje staan in een prachtige bikini met een net zo prachtig lichaam. Is dat lichaam gefotoshopt? Waarschijnlijk wel, maar dat boeit mij niet zo veel. Het motiveert mij, omdat ik dat sinds vandaag als mijn doel heb gesteld. Of het gaat lukken weet ik niet, maar ik heb tot oktober om dat uit te vinden. Ik heb die foto op de koelkast gehangen, omdat ik daar het meest ben als ik een goede of slechte keuze op het gebied van voeding maak.
De voeding is hetgeen waar ik het meeste problemen mee heb. Ik train elke keer als het moet. Alleen op de allereerste dag heb ik de training overgeslagen, maar dat is omdat het toen Pasen was en de sportschool dicht was. Verder plan ik alle trainingsdagen om m’n werk heen en weet ik alle voedingsschema’s per dag uit m’n hoofd. Ook het ochtendritueel en het nemen van de supplementen is een routine geworden.
Ik stond op om de stop uit het bad te trekken en me om te spoelen. Ik zette het raam van de badkamer open om de stoom eruit te laten. Op dat moment liep er een meisje langs die haar hond uitliet en aan het bellen was. Ik ving op ‘je moet weten waar je zwakke punten liggen’. Ik projecteerde dat op mezelf en vond dat een goede, wijze les.
Vanaf morgen denk ik elke dag aan het meisje op de koelkast. Wil ik iets slechts eten, dan zie ik dat als een zwakte of zwak moment en hoop ik dat iemand mij op de vingers tikt, ook al ben ik dat zelf. Ik moet het deze komende weken volhouden om een goed resultaat te laten zien op het volgende fotomoment.