Al een tijdje ben ik niet meer blij met wie ik ben. Ik heb me anderhalf jaar lang ontzettend klote gevoeld en dat uitte zich in paniekaanvallen, hyperventilatie en huilbuien. Het voelde als een depressie, al weet ik niet eens zeker of dat het wel was. Eigenwijs als ik was, zocht ik geen hulp voor hetgeen wat ik voelde. Ik vond mezelf een aansteller en dacht dat alles vanzelf wel weer beter zou worden. Dat is deels gebeurd. Ik heb in die periode heel veel steun gehad, vooral van Milan. Hij heeft me altijd serieus genomen, zelfs als ik elke avond een huilbui had en zei dat ik alles klote vond en het allemaal niet meer zag zitten. De buitenwereld heeft weinig tot niets gemerkt van dit hele gebeuren, op mijn ouders en zussen na dan. Milan leerde mij positief denken en leerde mij uit elke dag iets positiefs te halen. Dit heeft mij ontzettend geholpen, waardoor ik een stukje uit het donkere dal wist te kruipen en ik me stukje bij beetje wat blijer begon te voelen. Doordat het beter met me ging en ik me positiever voelde, werden mijn gedachten ook positiever en ben ik waar ik nu ben. Er zijn dagen dat ik een terugval heb, maar dat gebeurt zelden meer, godzijdank. Ik kan nu mijn negatieve gedachten wegstoppen en me minder druk maken dan voorheen. De paniekaanvallen blijven wel, vooral als ik in een onbekende omgeving ben of in een omgeving met te veel mensen. Neem bijvoorbeeld Pinkpop. Ik vind het fantastisch dat we dit jaar naar Pinkpop gaan, maar als ik eraan denk begin ik al half te hyperventileren.

Los van de paniekaanvalletjes die ik af en toe in drukke of onbekende omgevingen heb, gaat het geestelijk prima met me. Een halfjaar geleden dacht ik dat ik bij elk lichamelijk wissewasje doodging. Dat hoofdpijn een beroerte of hersentumor betekende, dat mijn te snel kloppende hart een hartaanval betekende, dat mijn moeheid betekende dat ik flauw zou vallen en dit alles uitte zich in druk maken, paniek en uiteindelijk hyperventilatie. Die gedachten zijn zo goed als verdwenen. Ik maak me er in ieder geval minder druk om en dat geeft me veel meer rust dan een tijd geleden. Door deze periode ben ik gestopt met roken, drink ik geen koffie of frisdranken meer (alleen water en thee) en ben ik gestopt met het eten van vlees en vis. Daar voelde ik me niet goed bij, dus doe ik het niet meer en ben ik ruim anderhalf jaar officieel een zeurderige vegetariër.

Je zou denken dat ik nu de gelukkigste persoon op aarde zou zijn. Niets is minder waar. Door het stoppen met roken en alle andere stress die de afgelopen periode van anderhalf jaar met zich meebracht, ben ik enorm aangekomen. In het begin was ik vooral aan het jojo’en, maar de laatste tijd is het ernstig. Ik ben nog nooit zo zwaar geweest als nu. Ik weeg 77 kilo. Ik eet veel groenten en rijst, maar ook veel koekjes, chocola, cake, chips, noem maar op. Ik merk ook aan mezelf dat ik steeds wijdere vesten en truien ga dragen om alles te verbloemen. En iedereen die zegt dat het meevalt: Nee, het valt niet mee. Als anderen zeggen dat alles meevalt, maakt dat het voor mij niet minder erg. Ikzelf voel me er namelijk niet goed bij.

Halverwege deze week was ik het zat. Het gaat zo goed met me op geestelijk gebied, maar dan ga ik chagrijnig doen omdat ik letterlijk niet lekker in mijn vel zit.
Al een lange tijd volg ik Personal Body Plan op facebook, een combinatie van fitness, voeding, gedrag en herstel. Dit programma gaat niet alleen in op het afvallen, maar ook om je geestelijk goed voelen en weten waarom je bepaalde dingen doet en eet. Dat is echt wat voor mij, omdat ik altijd het waarom wil weten. Ook voel je je beter in het algemeen omdat je routine aangeleerd wordt. Ook dat heb ik nodig, want ik ben al maanden elke dag moe en word eigenlijk nooit uitgerust wakker. Google Personal Body Plan voor meer info. Ik heb me aangemeld en ik begin maandag. Ik ben gemotiveerder dan ooit, het liefst was ik gisteren al begonnen. Dit komt mede doordat je ook gecoacht wordt in sporten, en ik merk dat ik actiever en vrolijker ben nadat ik gesport heb. Win-winsituatie!

Bij de aanmelding moet je foto’s van jezelf in ondergoed of badkleding van de voor-, zij-, en achterkant maken, om zo elke week je vooruitgang bij te houden. Dat is confronterend. Ik heb dat gisteren gedaan met de zelfontspanner toen Milan aan het werk was, omdat ik me zelfs voor Milan schaam. Milan mag alleen bij me in de buurt komen als het licht uit is. Ik schrok van de foto’s. Ik heb mezelf, en dan vooral m’n lichaam, eigenlijk altijd weten te vermijden in de spiegel. Normaal weet ik alles te verbloemen, maar als ik mezelf nu zie op de foto weet ik dat ik de goede keuze heb gemaakt. Ik hoop deze foto’s ooit te delen, met een verpletterende foto ernaast als eindresultaat. Het Personal Body Plan duurt zes maanden. Ik hoop na dat half jaar een blijer en gelukkiger persoon te zijn en eindelijk goed in mijn vel te zitten. Ik doe dit voor mezelf, niet voor een ander. En ik ben gemotiveerder dan ooit!