‘Believe you can, and you’re halfway there’, dat is de tekst die prijkt op de muur van de sportschool. Tijdens mijn vier minuten roeien is dat het enige uitzicht wat ik heb. Ik vraag me af of alle sportscholen motiverende quotes als muursticker hebben. Bij mij werkt het in ieder geval wel. Ik heb namelijk een enorme dip gehad en die heeft bijna twee weken geduurd. Het begon met een gezellige high tea, ging verder met gourmetten, uit eten, taartjes, toch stiekem naar koekjes graaien en patatjes achterhouden op het werk, inclusief een dikke klodder mayonaise. Soms vraag ik me wel eens af waar ik mee bezig ben en of ik dit écht vol kan houden. De tijd zal het leren. De resultaten zijn in ieder geval positief en dat gaat dan vooral om twee pluspunten.
Toen ik nog het meisje uit de bediening was, viel het mij vaak op dat men koffie bestelde bij mijn boezem en mij niet recht in de ogen keek. Ik geef toe, mijn voorgevel is in mijn werkblouse niet te missen, maar dat geeft niemand het recht om ongegeneerd koffie te bestellen bij mijn bruine ogen, in plaats van bij mijn blauwe ogen die een etage hoger zitten. Ik kon daar chagrijnig om worden, maar dat was misschien ook onzekerheid. Mijn Himalaya’s en ik hebben een haat-liefdeverhouding. Vroeger in groep 8 had ik de grootste meloenen van de klas. Toen de rest net erwtjes kreeg, had ik al sinaasappels. Op dat moment vond ik dat niet zo erg. Het was alleen opvalland dat toen de rest van de meiden uit m’n klas sinaasappels hadden deze niet veel groter werden, terwijl die van mij uitgroeiden naar XXL-sinaasappels die niet meer met één hand te pellen waren. Vanaf toen ging het mis en heb ik voor altijd een hekel gekregen aan die dingen, omdat ik merkte dat er naar gekeken werd. Ik kan daar niet mee omgaan.
Omdat mijn jetsers en ik al lang samenzijn, weet ik er wel mee om te gaan. Ik koop kleding waarin ze niet te veel aandacht trekken, zodat mensen mij aardig vinden om mijn verrotte karakter en niet om mijn twee pluspunten. Een tijdje geleden, toen ik weer aan het werk was, zei iemand tegen mij: “Hey Joyce, zijn ze nou groter geworden? Ja, ze zijn gegroeid hé?” Het scheelt dat ik veel kan hebben van de man die dit zei en dat ik er een superleuk grapje over kan maken als zo’n opmerking gemaakt wordt, maar leuk is anders. Deze opmerking is mede de reden geweest dat ik me heb aangemeld bij Personal Body Plan, omdat de boezem van de meeste vrouwen ook slinkt als je afvalt en dat is precies wat ik wilde.
Vorige week heb ik een vreugdedansje gedaan. Ik had nieuwe BH’s nodig, dus ik besloot een cupmaat kleiner te passen. Omdat ik elke vier weken een meting heb en alle maten door moet geven, logen de centimeters er niet om: mijn melkzwabbers waren een aantal centimeter geslonken. Vol goede moed paste ik een BH van een cupmaat kleiner. En verdomd, hij paste! Mijn kalebassen zijn gekrompen, wat een feest!
Mijn moeder, die misschien een klein beetje bevooroordeeld is omdat ik haar dochter ben, zegt dat ik me niet aan moet stellen, dat het allemaal wel meevalt en dat het juist mooi staat. Anderen zeggen weer dat het leuk is voor Milan, dat mijn liefdesballonnen nogal aanwezig zijn. Het nadeel is alleen dat Milan meer een billenman is en dus liever een stevige bilpartij in zijn handen heeft dan mijn verboden vruchten. (Te veel info, ik weet het.)
Al met al worden mijn zandzakken en ik dankzij Personal Body Plan misschien nog wel dikke vriendjes, dus ik droom elke dag dat mijn satellieten ooit het formaat van een gehaktbal krijgen. En dan geen XXL-gehaktbal, maar een gehaktbal van iemand uit de bijstand die moet bezuinigen. Een bescheiden gehaktbal dus. Want ja, ‘believe you can, and you’re halfway there.’ Dus een halve XXL-gehaktbal is ook prima.
