Eergisteren belde m’n werkgever mij. Eén van de koks lag ziek op bed, dus vroeg hij of ik een dagje in de keuken wilde helpen. Uiteraard wilde ik dat!
Ik zeur er stiekem al een tijdje om, dat ik wil helpen in de keuken. Ook omdat ik tegenwoordig thuis heel veel bezig ben met koken. En gisteren was het dan eindelijk zo ver. Het voelde wel een klein beetje alsof ik aan een nieuwe baan begon. Het is dan wel een vertrouwde omgeving omdat ik daar al acht jaar werk, maar ik heb nog nooit écht in de keuken gestaan. Vraag mij dingen over de bediening en alles wat daarbij komt kijken en ik weet alles. Maar de keuken, ik weet na acht jaar nog niet eens waar ik alle pannen kan vinden…
Maar goed, ik kwam vol goede moed binnenstappen en kreeg uiteraard een koksbuisje ter beschikking. Deze was ietwat aan de ruime kant, en dat is dan nog zacht uitgedrukt. Ik werd door mijn lieftallige collega’s al een ‘dikke huisvrouw van veertig die voor haar kinderen staat te koken’ genoemd. Ook ‘Je lijkt hierin wel vijfentachtig kilo!’, kwam voorbij. Maar ik liet me niet uit het veld staan door mijn ineens brede verschijning en hielp waar ik helpen kon. Chefkok Arno had allerlei kutklusjes voor me, zoals hij dat zelf zo poëtisch verwoord. Het klinkt stom, maar ik heb meloen en ananas leren snijden. Nooit geweten hoe dat moest omdat ik die altijd voorgesneden pakjes koop. Ook nooit geweten dat onze keukenmessen thuis maar eens geslepen moeten worden, aangezien die nergens doorheen komen en de professionele messen zonder moeite een meloen doormidden snijden.
Er is mij gevraagd of ik het komende seizoen in de keuken wil werken en daar heb ik volmondig ja op gezegd. Ik merk wel dat ik nog heel veel moet leren, maar ik wíl het ook heel graag leren!
Omdat ik geen selfie-koningin ben, kan ik jullie verblijden met een halfie van mij in m’n koksbuisje. Ik kijk ook superblij…
Ook hadden wij gisteren het schattigste ijstaartje wat ik ooit heb gezien. EEN TAARTJE IN DE VORM VAN EEN IGLO MET EEN SNEEUPOP EROP. SCHATTIG!
Wordt zonder twijfel vervolgd.