Afgelopen week stond ik voor de spiegel in een shirtje waar ik gewoonlijk een ‘normaal’ lichaam in heb en wat ik zag beviel me niet. Dit keer had ik er drie buiken in en staken m’n heupvetjes boven m’n broek uit. Ik keek nog eens kritisch naar mezelf, en vroeg me af hoe het kon dat ik ineens zo was geworden. Ik liep naar de badkamer en ging op de weegschaal staan, iets wat ik gewoonlijk zelden tot nooit doe. Ik woog 76,8. Dat is bijna tachtig kilo. TACHTIG KILO. Ik begon te denken. Ik ben gestopt met roken, daar kom je van aan. Ik werk weinig, dus uit verveling ga ik cakes en taarten bakken en lekker avondeten koken. Ook probeer ik twee tot drie keer per week naar de sportschool te gaan, dus misschien heb ik wel heel veel spiermassa opgebouwd. Ik lachte in mezelf toen ik dat idee had. Grapjas, beetje smoesjes bedenken vanwege een getal op de weegschaal wat je niet bevalt. Ik besloot de waarheid onder ogen te zien: ik ben aangekomen. En niet zo’n klein beetje ook.

Ik, als professioneel klager, begon te jammeren tegen Milan over mijn kilo’s te veel. Milan haalde zijn schouders op en vond het allemaal wel meevallen. Ik vertelde hem dat toen we elkaar net kenden (dat is bijna vijf jaar geleden) ik gemiddeld tussen de 63 en de 65 kilo woog. Toen ik daar over nadacht, werd het helemáál een verschrikking. Vijf jaar geleden 65 kilo en nu 77. Ik ben gewoon ruim twaalf kilo zwaarder geworden. TWAALF KILO. Dat zijn vier pasgeboren baby’s of zes kittens van een paar maanden oud of een poederbrandblusser of een gezinsverpakking satésaus of een zak hondenbrokken of de inhoud van de wastrommel van een ecobubble wasmachine.

Je hebt misschien al door dat ik het zat ben om telkens wijdere truien te willen dragen, zodat ik m’n buik niet hoef in te houden. En nee, ik ben geen tientonner en ik hoef niet rollend door het leven omdat ik zó dik ben, maar ik voel me er zelf niet prettig bij, dus besloot ik er wat aan te doen. Ik zou maandag (vandaag) beginnen! En, Milan zei gezellig met me mee te doen door gezonder te gaan eten. Kunnen we elkaar steunen. We besloten het weekend ervoor helemaal los te gaan. Zakken snoep, cake en gisteren Chinees gehaald. Want toen kon het nog…

Vandaag is het eindelijk zo ver. Ik doe het 17-dagendieet. Mijn moeder heeft dat ook gedaan en is ruim tien kilo (of vijftien zelfs?!?) afgevallen. Mijn lieftallige zusje heeft het receptenboek van het 17-dagendieet welke ik mocht lenen, dus ik ben er helemaal klaar voor!

Het principe is simpel. ‘s Ochtends drink je op nuchtere maag het sap van een halve citroen in heet water om te spijsvertering op gang te brengen. Daarna heb je ruime keuze in hoe je de maaltijden de rest van de dag indeelt. In het boek staat een lijst met groenten en fruit die je de komende zeventien dagen mag eten. Je mag twee stuks fruit per dag, onbeperkt groenten en twee eieren (gebakken of gekookt). Verder is het de bedoeling dat je drie koppen groene thee per dag drinkt, twee liter water en twee porties probiotica neemt (goede bacteriën, denk aan Actimel, yoghurt, Yakult, zuurkool etc.). Ook mag je twee eetlepels olie per dag om je eieren of groenten in te bakken of over je salade te doen. Verder geen alcohol, brood, rijst, pasta, aardappels, enzovoort. Simpel, toch? Officieel mag je ook kip, kalkoen en vis maar die sla ik even over want ik eet liever geen dieren.

Ik begon vol goede moed, totdat ik zag dat het weer tijd was voor de maandelijkse bloedparty (sorry, dit wil niemand eigenlijk weten). En zoals bij veel vrouwen werkt ook bij mij de formule: bloed + chagrijnig + buikpijn = chocola. Ook loop ik te kwakkelen met verkouheidjes en ziek worden want ik heb keelpijn als de malle, waardoor ik het liefst non-stop op keelsnoepjes zuig, maar van het dieet mag ik geen suiker. Als klap op de vuurpijl is het vandaag blue monday, de dag waarop de meeste mensen het depressiefst zijn. Al met al dus een perfecte dag om te beginnen met lijnen. Maar niets van dat houdt me tegen. Ik heb vanochtend heerlijk ontbeten met de uitgeperste halve citroen, twee gekookte eitjes en een kop groene thee. Als lunch 100 gram zuurkool (da’s één portie probiotica volgens het boek), een halve bak blauwe druiven, een kop groene thee, een enorm glas water en zelfgemaakte groentensoep.  Dan hou ik nog een portie fruit, een portie zuurkool en onbeperkt groente over voor de rest van de dag.

Vanavond eet ik aubergine uit de oven met tomaat en een klein beetje Parmezaanse kaas. En ja, dat mag gewoon! Parmezaanse kaas is volgens het boek namelijk heel mager, dus mag je je maaltijden verrijken met een klein beetje van die kaas. Geen hele zakken kaas, maar een beetje.

Tot nu toe is het makkelijk vol te houden. Ik denk dat ik pas na zeventien dagen weer een update schrijf over hoe het is gegaan met het 17-dagendieet. Omdat ik geen fan ben van elke dag wegen omdat het demotiverend kan werken, heb ik besloten me pas weer te wegen als de zeventien dagen om zijn. Over zeventien dagen meer. Dan neem ik nu nog even een kopje groentensoep terwijl ik droom over een witte boterham met een dikke laag Nutella.