werk | Ditjes & katjes

‘Als je ziek bent, ga je dood’, is een gevleugelde uitspraak welke ik vaak gebruik als iemand twee keer kucht, mama kippensoep laat maken, met een dekentje op de bank gaat liggen en zichzelf dan ‘ziek’ noemt. Ik heb een intense hekel aan zulke mensen. Dat zijn, in mijn ogen, de watjes van de maatschappij die het niet ver zullen schoppen in het leven. Uiteraard kun je je heel erg belabberd voelen, dat is een ander verhaal.

Afgelopen dinsdagavond, toen ik tijdens mijn Netflixmomentje in m’n eentje een hele galiameloen zat weg te werken, voelde ik dat ik last kreeg van m’n keel. Prima, dacht ik, dan neem ik toch drie eetlepels hoestdrank (want ik hou van hoestdrank. Tijmsiroop for life!) en een keelsnoepje en dan is het morgen weer over. De volgende dag was de keelpijn er nog steeds en begon ik een beetje te snotteren. Nog steeds niks dodelijks, dus Milan en ik zijn de hele dag weg geweest. ‘s Avonds, toen ik eenmaal op de bank zat en weer een Netflixmomentje had, begon ik me steeds beroerder te voelen. Als klap op de vuurpijl onweerde het ‘s nachts als een malle, waardoor ik voor mijn gevoel geen oog had dichtgedaan.

Ik voelde me de volgende dag moe en slapjes, maar ik ging gewoon aan het werk. Om de zoveel uur een aspirine erin en ik overleefde het wel. Na het werk ben ik meteen m’n bedje in gedoken en hoopte ik dat dat zou helpen. Helaas was dit niet het geval. Ik voelde me de dag er na nog veel beroerder, maar ondanks een kleine huilbui en een deprimomentje kon niets mij tegenhouden om gewoon aan het werk te gaan! ‘s Avonds kwam een collega iets ophalen. Hij keek me aan en zei: ‘wat zie je er slecht uit, ben je ziek?’ Van je collega’s moet je het hebben. (Het feit dat deze collega tevens m’n zwager is, laten we op dit moment maar even in het midden.) Als deze desbetreffende collega mij op dit moment zou zien, had hij me waarschijnlijk persoonlijk naar de Intensive Care gebracht.

Vanochtend voelde ik me nog steeds klote. Ik had slecht geslapen omdat er in al mijn holtes snot zit en voelde me nog steeds slapjes. Ik zei tegen Milan dat ik gewoon wilde proberen te werken. Ik voelde wel dat ik rust nodig had, maar een dagje kon nog wel, want ik ben morgen vrij. Ziekmelden is namelijk geheel tegen mijn principes in, gewoon doorgaan tot je niet meer kunt. Milan was het daar niet mee eens en zei dat ik aan mezelf moest denken. Hoe langer ik wakker was, hoe meer ik voelde dat Milan gelijk had en dat ik vandaag de hele dag moest slapen. Maar misschien kwam het ook omdat ik rochel als een kettingroker en kuch als een ontsnapte zeehond.

Dus ja, hier zit ik dan. Helemaal home alone een beetje zielig te zijn. Het is veel te mooi weer om de hele dag binnen te zitten en eigenlijk vind ik het zonde om de hele dag niks te doen. Vandaar deze blog, heb ik toch nog het idee dat ik iets nuttigs heb gedaan vandaag.

Oh, en die soepjes waar ik al drie dagen op leef? Die heb ik een paar weken geleden zelf gemaakt en ingevroren. Ik heb mijn mama voor heel veel dingen nodig in het leven, maar niet voor het maken van soepjes zoals sommige zielepietjes. Mijn bloemkoolsoepje en ik verhuizen zo dan ook weer lekker naar de tv waar ik met een doos tissues, neusspray en een kan thee de hele dag lui op de bank ga hangen en met mijn nieuwe lokroep zeehondjes hoop aan te trekken.

‘Believe you can, and you’re halfway there’, dat is de tekst die prijkt op de muur van de sportschool. Tijdens mijn vier minuten roeien is dat het enige uitzicht wat ik heb. Ik vraag me af of alle sportscholen motiverende quotes als muursticker hebben. Bij mij werkt het in ieder geval wel. Ik heb namelijk een enorme dip gehad en die heeft bijna twee weken geduurd. Het begon met een gezellige high tea, ging verder met gourmetten, uit eten, taartjes, toch stiekem naar koekjes graaien en patatjes achterhouden op het werk, inclusief een dikke klodder mayonaise. Soms vraag ik me wel eens af waar ik mee bezig ben en of ik dit écht vol kan houden. De tijd zal het leren. De resultaten zijn in ieder geval positief en dat gaat dan vooral om twee pluspunten.

Toen ik nog het meisje uit de bediening was, viel het mij vaak op dat men koffie bestelde bij mijn boezem en mij niet recht in de ogen keek. Ik geef toe, mijn voorgevel is in mijn werkblouse niet te missen, maar dat geeft niemand het recht om ongegeneerd koffie te bestellen bij mijn bruine ogen, in plaats van bij mijn blauwe ogen die een etage hoger zitten. Ik kon daar chagrijnig om worden, maar dat was misschien ook onzekerheid. Mijn Himalaya’s en ik hebben een haat-liefdeverhouding. Vroeger in groep 8 had ik de grootste meloenen van de klas. Toen de rest net erwtjes kreeg, had ik al sinaasappels. Op dat moment vond ik dat niet zo erg. Het was alleen opvalland dat toen de rest van de meiden uit m’n klas sinaasappels hadden deze niet veel groter werden, terwijl die van mij uitgroeiden naar XXL-sinaasappels die niet meer met één hand te pellen waren. Vanaf toen ging het mis en heb ik voor altijd een hekel gekregen aan die dingen, omdat ik merkte dat er naar gekeken werd. Ik kan daar niet mee omgaan.

Omdat mijn jetsers en ik al lang samenzijn, weet ik er wel mee om te gaan. Ik koop kleding waarin ze niet te veel aandacht trekken, zodat mensen mij aardig vinden om mijn verrotte karakter en niet om mijn twee pluspunten. Een tijdje geleden, toen ik weer aan het werk was, zei iemand tegen mij: “Hey Joyce, zijn ze nou groter geworden? Ja, ze zijn gegroeid hé?” Het scheelt dat ik veel kan hebben van de man die dit zei en dat ik er een superleuk grapje over kan maken als zo’n opmerking gemaakt wordt, maar leuk is anders. Deze opmerking is mede de reden geweest dat ik me heb aangemeld bij Personal Body Plan, omdat de boezem van de meeste vrouwen ook slinkt als je afvalt en dat is precies wat ik wilde.

Vorige week heb ik een vreugdedansje gedaan. Ik had nieuwe BH’s nodig, dus ik besloot een cupmaat kleiner te passen. Omdat ik elke vier weken een meting heb en alle maten door moet geven, logen de centimeters er niet om: mijn melkzwabbers waren een aantal centimeter geslonken. Vol goede moed paste ik een BH van een cupmaat kleiner. En verdomd, hij paste! Mijn kalebassen zijn gekrompen, wat een feest!

Mijn moeder, die misschien een klein beetje bevooroordeeld is omdat ik haar dochter ben, zegt dat ik me niet aan moet stellen, dat het allemaal wel meevalt en dat het juist mooi staat. Anderen zeggen weer dat het leuk is voor Milan, dat mijn liefdesballonnen nogal aanwezig zijn. Het nadeel is alleen dat Milan meer een billenman is en dus liever een stevige bilpartij in zijn handen heeft dan mijn verboden vruchten. (Te veel info, ik weet het.)

Al met al worden mijn zandzakken en ik dankzij Personal Body Plan misschien nog wel dikke vriendjes, dus ik droom elke dag dat mijn satellieten ooit het formaat van een gehaktbal krijgen. En dan geen XXL-gehaktbal, maar een gehaktbal van iemand uit de bijstand die moet bezuinigen. Een bescheiden gehaktbal dus. Want ja, ‘believe you can, and you’re halfway there.’ Dus een halve XXL-gehaktbal is ook prima.