‘Als je ziek bent, ga je dood’, is een gevleugelde uitspraak welke ik vaak gebruik als iemand twee keer kucht, mama kippensoep laat maken, met een dekentje op de bank gaat liggen en zichzelf dan ‘ziek’ noemt. Ik heb een intense hekel aan zulke mensen. Dat zijn, in mijn ogen, de watjes van de maatschappij die het niet ver zullen schoppen in het leven. Uiteraard kun je je heel erg belabberd voelen, dat is een ander verhaal.
Afgelopen dinsdagavond, toen ik tijdens mijn Netflixmomentje in m’n eentje een hele galiameloen zat weg te werken, voelde ik dat ik last kreeg van m’n keel. Prima, dacht ik, dan neem ik toch drie eetlepels hoestdrank (want ik hou van hoestdrank. Tijmsiroop for life!) en een keelsnoepje en dan is het morgen weer over. De volgende dag was de keelpijn er nog steeds en begon ik een beetje te snotteren. Nog steeds niks dodelijks, dus Milan en ik zijn de hele dag weg geweest. ‘s Avonds, toen ik eenmaal op de bank zat en weer een Netflixmomentje had, begon ik me steeds beroerder te voelen. Als klap op de vuurpijl onweerde het ‘s nachts als een malle, waardoor ik voor mijn gevoel geen oog had dichtgedaan.
Ik voelde me de volgende dag moe en slapjes, maar ik ging gewoon aan het werk. Om de zoveel uur een aspirine erin en ik overleefde het wel. Na het werk ben ik meteen m’n bedje in gedoken en hoopte ik dat dat zou helpen. Helaas was dit niet het geval. Ik voelde me de dag er na nog veel beroerder, maar ondanks een kleine huilbui en een deprimomentje kon niets mij tegenhouden om gewoon aan het werk te gaan! ‘s Avonds kwam een collega iets ophalen. Hij keek me aan en zei: ‘wat zie je er slecht uit, ben je ziek?’ Van je collega’s moet je het hebben. (Het feit dat deze collega tevens m’n zwager is, laten we op dit moment maar even in het midden.) Als deze desbetreffende collega mij op dit moment zou zien, had hij me waarschijnlijk persoonlijk naar de Intensive Care gebracht.
Vanochtend voelde ik me nog steeds klote. Ik had slecht geslapen omdat er in al mijn holtes snot zit en voelde me nog steeds slapjes. Ik zei tegen Milan dat ik gewoon wilde proberen te werken. Ik voelde wel dat ik rust nodig had, maar een dagje kon nog wel, want ik ben morgen vrij. Ziekmelden is namelijk geheel tegen mijn principes in, gewoon doorgaan tot je niet meer kunt. Milan was het daar niet mee eens en zei dat ik aan mezelf moest denken. Hoe langer ik wakker was, hoe meer ik voelde dat Milan gelijk had en dat ik vandaag de hele dag moest slapen. Maar misschien kwam het ook omdat ik rochel als een kettingroker en kuch als een ontsnapte zeehond.
Dus ja, hier zit ik dan. Helemaal home alone een beetje zielig te zijn. Het is veel te mooi weer om de hele dag binnen te zitten en eigenlijk vind ik het zonde om de hele dag niks te doen. Vandaar deze blog, heb ik toch nog het idee dat ik iets nuttigs heb gedaan vandaag.
Oh, en die soepjes waar ik al drie dagen op leef? Die heb ik een paar weken geleden zelf gemaakt en ingevroren. Ik heb mijn mama voor heel veel dingen nodig in het leven, maar niet voor het maken van soepjes zoals sommige zielepietjes. Mijn bloemkoolsoepje en ik verhuizen zo dan ook weer lekker naar de tv waar ik met een doos tissues, neusspray en een kan thee de hele dag lui op de bank ga hangen en met mijn nieuwe lokroep zeehondjes hoop aan te trekken.
