Al bijna een jaar hebben wij twee tweepersoonsbanken in huis staan. Eentje hebben we overgenomen van een mevrouw uit Leeuwarden toen we daar gingen wonen en de andere hebben we voor een prikkie gekocht bij de kringloopwinkel. De bank van de kringloopwinkel was trouwens echt een aftans ding. We kregen er een gratis hond bij van de vorige eigenaar, want ik ben drie dagen bezig geweest alle kussens te wassen en alle hondenharen weg te krijgen, maar dat terzijde. De bank was goedkoop en hij zat prima. Meer hebben we eigenlijk niet nodig.  We hielden altijd al in ons achterhoofd dat we óóit een hoekbank aan wilden schaffen, maar het kwam er verder nooit van.

Ergens midden oktober kregen we allerlei folders binnen met daarin prachtige zithoeken, sofa’s en hoekbanken. Milan en ik keken elkaar aan. Dit was het moment om een kijkje te nemen en ons te oriënteren op een leuke hoekbank. Dus hup, wij samen met onze persoonlijke adviseuse Joni naar Amersfoort om eens binnen te kijken bij Seats & Sofa’s. Die had namelijk de mooiste aanbiedingen in de folder staan. Helaas is de folder mooier dan de winkel, en zijn we heel hard weer naar buiten gerend. Wel jammer, want je kreeg bij aankoop van een bank een doos vol huishoudelijke apparaten cadeau. Ik als kersverse huisvrouw was zwaar teleurgesteld dat we die nu misliepen, dat snappen jullie vast ook wel.

We treurden niet lang en liepen de volgende winkel binnen, Woonsquare. Een vrij irritante mevrouw die een verkoopster moest voorstellen volgde ons de hele winkel door en vroeg ons kansloze dingen over ons huis. Ik zei nog tegen Milan dat dat haar toch geen ruk interesseert, maar sociaal en galant als Milan is, gaf hij overal netjes antwoord op. Ook in deze winkel werden we niet echt warm van een bepaalde bank, en wurmden we ons onder de praatjes van de mevrouw uit, en stormden de winkel uit. Toen we eenmaal weer buiten in de miezerende regen stonden, besloten we nog langs twee bouwmarkten te lopen. In één hadden ze niets aan de banken en in de andere stonden kleine, schattige bankjes. Die hadden we thuis al staan, dus we liepen ook daar de winkel weer uit.

We liepen richting de auto om maar weer naar huis te gaan, totdat we een heel groot reclamebord boven de ingang van Woonsquare zagen hangen. Een mooie bank voor een mooie prijs. We vroegen ons hardop af waarom we dat bord én die bank niet eerder hadden gezien. We besloten terug naar binnen te gaan en te vragen hoe het zat met de bank op het levensgrote bord. Het was nu een meneer die naar ons toe kwam. Hij stond ons vriendelijk te woord en we vonden hem veel leuker dan de stalkerige mevrouw die ons eerst te woord stond. De meneer wees ons naar de bank op die op het levensgrote reclamebord stond en vertelde, terwijl wij heerlijk op die bank zaten, hoe het allemaal in z’n werk ging met verschillende kleuren en stoffen op de bank. We lieten merken wel geïnteresseerd te zijn maar toen sprak de man de woorden ‘mijn collega komt zo bij u’ uit. En die collega was de mevrouw van de vorige keer.

Er werd ons van alles uitgelegd over verschillende soorten stoffen. De prijs van de bank op het reclamebord was met de goedkoopste stof. En die stof is oerlelijk. (Dat terwijl de stof op de foto van het reclamebord een duurdere stof was. Doen ze slim, hé?) We kozen dus voor een duurdere stof. We kwamen toen op een bedrag uit wat we liever niet uit wilden geven aan een bank. De verkopende mevrouw deed haar stinkende best om het voor ons zo goedkoop mogelijk te maken. Ze liep even heel stoer heen en weer om even met de manager te ‘overleggen’ en kwam daarna weer naar ons om met een staartdeling aan te tonen dat het écht niet minder werd dan dit. ‘Dit is mijn laatste aanbod. Zodra jullie hier de deur uit lopen, vervalt dit aanbod. Ook als jullie na die tijd weer terug komen.’ Zo zo, mevrouw weet wel van wanten. Ze had eigenlijk politieagente moeten worden.

Milan en ik hebben, nog steeds zittend op de bank, even snel een rekensommetje gemaakt en besloten dat we met dit aanbod akkoord gingen. We hadden namelijk allebei geld gekregen van onze oma’s en dit leek ons een goed doel om dat geld aan te besteden. We schudden de hand met de bankmevrouw, betaalden een deel en waren bijna eigenaar van een nieuwe bank.

Dit was op 21 oktober. De levering zou acht tot twaalf weken duren. We konden beter van twaalf weken dan van acht uit gaan, omdat de feestdagen er tussen zaten. Prima, dachten wij. Dan zou de bank uiterlijk eind december, begin januari geleverd worden. Wij zouden een belletje krijgen wanneer de bank klaar was en wanneer hij bezorgd zou worden. Eind december hadden we nog niks gehoord, dus Milan heeft even gebeld. De persoon aan de telefoon kon er niks over zeggen, omdat de fabriek pas 7 januari weer open ging. Uiteindelijk hebben we drie keer moeten bellen en werd de bank op 4 februari geleverd. Ruim vier weken later dan dat de bedoeling was.

Al met al zijn we al die drama nu vergeten, want de bank is prachtig. Veel groter dan in de winkel, maar dat schijnt altijd zo te zijn. Tenminste, dat zeiden de twee ontzettend aardige mannen die de bank kwamen brengen en onze oude bank weer meenamen.

Na veel geschuif en gesjouw met het overige meubulair, staat alles nu op z’n plek en genieten we nog elke dag van onze nieuwe aanwinst.

Onze dansvloer

Onze oude bank op straat

Nieuwe bank wordt neergezet

Tadaaaaaa.

Afgelopen week stond ik voor de spiegel in een shirtje waar ik gewoonlijk een ‘normaal’ lichaam in heb en wat ik zag beviel me niet. Dit keer had ik er drie buiken in en staken m’n heupvetjes boven m’n broek uit. Ik keek nog eens kritisch naar mezelf, en vroeg me af hoe het kon dat ik ineens zo was geworden. Ik liep naar de badkamer en ging op de weegschaal staan, iets wat ik gewoonlijk zelden tot nooit doe. Ik woog 76,8. Dat is bijna tachtig kilo. TACHTIG KILO. Ik begon te denken. Ik ben gestopt met roken, daar kom je van aan. Ik werk weinig, dus uit verveling ga ik cakes en taarten bakken en lekker avondeten koken. Ook probeer ik twee tot drie keer per week naar de sportschool te gaan, dus misschien heb ik wel heel veel spiermassa opgebouwd. Ik lachte in mezelf toen ik dat idee had. Grapjas, beetje smoesjes bedenken vanwege een getal op de weegschaal wat je niet bevalt. Ik besloot de waarheid onder ogen te zien: ik ben aangekomen. En niet zo’n klein beetje ook.

Ik, als professioneel klager, begon te jammeren tegen Milan over mijn kilo’s te veel. Milan haalde zijn schouders op en vond het allemaal wel meevallen. Ik vertelde hem dat toen we elkaar net kenden (dat is bijna vijf jaar geleden) ik gemiddeld tussen de 63 en de 65 kilo woog. Toen ik daar over nadacht, werd het helemáál een verschrikking. Vijf jaar geleden 65 kilo en nu 77. Ik ben gewoon ruim twaalf kilo zwaarder geworden. TWAALF KILO. Dat zijn vier pasgeboren baby’s of zes kittens van een paar maanden oud of een poederbrandblusser of een gezinsverpakking satésaus of een zak hondenbrokken of de inhoud van de wastrommel van een ecobubble wasmachine.

Je hebt misschien al door dat ik het zat ben om telkens wijdere truien te willen dragen, zodat ik m’n buik niet hoef in te houden. En nee, ik ben geen tientonner en ik hoef niet rollend door het leven omdat ik zó dik ben, maar ik voel me er zelf niet prettig bij, dus besloot ik er wat aan te doen. Ik zou maandag (vandaag) beginnen! En, Milan zei gezellig met me mee te doen door gezonder te gaan eten. Kunnen we elkaar steunen. We besloten het weekend ervoor helemaal los te gaan. Zakken snoep, cake en gisteren Chinees gehaald. Want toen kon het nog…

Vandaag is het eindelijk zo ver. Ik doe het 17-dagendieet. Mijn moeder heeft dat ook gedaan en is ruim tien kilo (of vijftien zelfs?!?) afgevallen. Mijn lieftallige zusje heeft het receptenboek van het 17-dagendieet welke ik mocht lenen, dus ik ben er helemaal klaar voor!

Het principe is simpel. ‘s Ochtends drink je op nuchtere maag het sap van een halve citroen in heet water om te spijsvertering op gang te brengen. Daarna heb je ruime keuze in hoe je de maaltijden de rest van de dag indeelt. In het boek staat een lijst met groenten en fruit die je de komende zeventien dagen mag eten. Je mag twee stuks fruit per dag, onbeperkt groenten en twee eieren (gebakken of gekookt). Verder is het de bedoeling dat je drie koppen groene thee per dag drinkt, twee liter water en twee porties probiotica neemt (goede bacteriën, denk aan Actimel, yoghurt, Yakult, zuurkool etc.). Ook mag je twee eetlepels olie per dag om je eieren of groenten in te bakken of over je salade te doen. Verder geen alcohol, brood, rijst, pasta, aardappels, enzovoort. Simpel, toch? Officieel mag je ook kip, kalkoen en vis maar die sla ik even over want ik eet liever geen dieren.

Ik begon vol goede moed, totdat ik zag dat het weer tijd was voor de maandelijkse bloedparty (sorry, dit wil niemand eigenlijk weten). En zoals bij veel vrouwen werkt ook bij mij de formule: bloed + chagrijnig + buikpijn = chocola. Ook loop ik te kwakkelen met verkouheidjes en ziek worden want ik heb keelpijn als de malle, waardoor ik het liefst non-stop op keelsnoepjes zuig, maar van het dieet mag ik geen suiker. Als klap op de vuurpijl is het vandaag blue monday, de dag waarop de meeste mensen het depressiefst zijn. Al met al dus een perfecte dag om te beginnen met lijnen. Maar niets van dat houdt me tegen. Ik heb vanochtend heerlijk ontbeten met de uitgeperste halve citroen, twee gekookte eitjes en een kop groene thee. Als lunch 100 gram zuurkool (da’s één portie probiotica volgens het boek), een halve bak blauwe druiven, een kop groene thee, een enorm glas water en zelfgemaakte groentensoep.  Dan hou ik nog een portie fruit, een portie zuurkool en onbeperkt groente over voor de rest van de dag.

Vanavond eet ik aubergine uit de oven met tomaat en een klein beetje Parmezaanse kaas. En ja, dat mag gewoon! Parmezaanse kaas is volgens het boek namelijk heel mager, dus mag je je maaltijden verrijken met een klein beetje van die kaas. Geen hele zakken kaas, maar een beetje.

Tot nu toe is het makkelijk vol te houden. Ik denk dat ik pas na zeventien dagen weer een update schrijf over hoe het is gegaan met het 17-dagendieet. Omdat ik geen fan ben van elke dag wegen omdat het demotiverend kan werken, heb ik besloten me pas weer te wegen als de zeventien dagen om zijn. Over zeventien dagen meer. Dan neem ik nu nog even een kopje groentensoep terwijl ik droom over een witte boterham met een dikke laag Nutella.