Ik ben moe, en dat dringt eigenlijk pas sinds vandaag echt tot me door. Ik klaag er al een tijdje over, en ik kan me ook niet bedenken wanneer het begon. Zulke dingen sluipen er langzaam in. Ik voel me weer als de 14-jarige ik, toen was ik zelfs te lui om naar de wc te gaan.

Vanmiddag stond ik in mijn favoriete Duitse supermarkt om een zakje groenten te kopen. Nadat ik de groenten gevonden had, ging ik bij het raam voor de sla staan. Ik had geen sla nodig, maar ik stond gewoon even naar de sla te staren. Achter mij hoorde ik ‘Pardon, mag ik er eeeeeeeeven bij?’. Een mevrouw stond achter mij. Deze mevrouw viel mij al op toen ik de winkel in kwam lopen. Ze deed boodschappen alsof ze net een minuut gratis winkelen had gewonnen en gooide spullen in haar winkelmandje alsof ze wereldkampioen boodschappenwerpen is. Ze kon mijn sloomheid echt niet gebruiken merkte ik al. Ik sjokte verder en besloot nog even naar het kattenvoer te gaan staren. Eenmaal bij de kassa staarde ik naar een zak noten. Ik had bijna niet door dat de rij voor mij korter werd en ik een stuk door kon lopen. Daar kwam ik eigenlijk pas achter toen de man achter mij ZO dicht op mij ging staan, dat hij ruim in mijn aura stond en ik daardoor wel naar voren moest lopen.

Terug op de fiets ging het net zo. Er liep een meneer op het fietspad. Deze meneer rookte een sigaret. Ik besloot mijn adem in te houden toen ik er langs fietste, omdat ik de rook niet in wilde ademen en de lucht van de sigaret niet wilde ruiken. En toch rook ik het, ondanks mijn ingehouden adem. Ik begon na te denken over hoe dat zou kunnen en raakte zo in gedachten verzonken dat ik me achteraf afvroeg hoe ik de laatste meters had afgelegd zonder mijn focus erbij te hebben.

Eenmaal thuis werd ik begroet door onze meest aandachtsgeile kat en de geur van veel te rijpe bananen. Ik was zelfs te lui om die op te eten. Of weg te gooien. Of er een rijpebananentaart van te maken. Met moeite ruimde ik de boodschappen op en toen ik zag dat het al 16.00 uur was. Behalve boodschappen, sporten en de was had ik eigenlijk niets uitgevoerd vandaag en de halve dag was al voorbij. Heb ik dan de hele dag zitten staren naar niks?

Ik heb besloten om mijn dag verder maar te verspillen aan het staren en luisteren naar Matt Corby. Dat kan nu, want als Milan thuis is, is Matt Corby verboden in welke vorm dan ook.

Laten we hopen dat ik morgen op mijn werkdag wel gewoon weer mijn focus terug heb. Want functioneren als kok zonder enige vorm van focus lijkt me knap vermoeiend.

Sinds ik zichtbaar ben afgevallen met behulp van Personal Body Plan, krijg ik steeds vaker de vraag hoe dat in zijn werk gaat. Ik vertel daar graag over en probeer graag mensen te motiveren om ook zoiets te gaan doen, al is het alleen maar om beter in je vel te zitten. Dan lijkt het misschien een beetje alsof ik aandelen heb in dat bedrijf, maar dat is allesbehalve waar. Ik pomp maandelijks veel van mijn zuurverdiende centjes in het bedrijf dat Personal Body Plan heet, maar daar krijg ik dan ook heel veel voor terug.

Als mensen mij vragen hoe het kan dat ik wat vetkwabben verloren ben, vertel ik ze graag waar ik mee bezig ben. Ik leg dingen uit over voeding en de gedragslessen die je elke dag krijgt en ben daar ook altijd vrij enthousiast over, omdat het mij zo heeft geholpen. De persoon met wie ik praat is dan vaak ook nog enthousiast, totdat het over het sporten gaat. ‘Maar hoe vaak ga je dan naar de sportschool?’, is een vraag die altijd gesteld wordt. Als ik dan zeg dat ik vier keer per week naar de sportschool ga, zie ik het gezicht van mijn gesprekspartner vaak wit wegtrekken en zitten ze zich zichtbaar te bedenken waar ze in godsnaam de tijd vandaan gaan halen. ‘Ik weet niet of ik dat red, hoor’, krijg ik dan vaak als antwoord terug, gevolgd door een hele opsomming aan smoesjes. Werk en school zijn vaak de dingen die het eerst genoemd worden. Ikzelf werk in de zomer zo’n 50 uur per week, en toch stond ik vier dagen per week een uur te zwoegen in de sportschool. Daar had ik lang niet altijd zin in, maar ik had een doel voor ogen wat ik wilde bereiken en sporten is daar een deel van.

Het allerleukste smoesje vind ik dat ‘het niet het juiste moment is om te beginnen’. Heerlijk, vind ik dat. Want dan bedenk ik me, is het ooit ergens wel het juiste moment voor? Is het ooit het juiste moment om je verkering uit te maken, dat moeilijke gesprek met je werkgever te voeren, je eerste jointje te roken of zelfs om ontmaagd te worden? Zulke dingen laat je gebeuren als je er klaar voor bent, en niet omdat het het juiste moment is. Dat zijn twee heel verschillende dingen.
Zeggen dat je bijna op vakantie gaat, je binnenkort jarig bent of dat de kerst er bijna aankomt zijn geen excuses om niet te beginnen met het werken aan en verbeteren van jezelf. Juist als je dan begint, leer je meteen met die moeilijke momenten om te gaan, om er vervolgens achter te komen dat die moment makkelijker zijn dan je denkt.

Ikzelf had ook bedacht dat ik me na de zomer ging aanmelden bij Personal Body Plan, omdat in mijn ogen het juiste moment was om te beginnen. Ze zeggen niet voor niets summer bodies are made in winter. Ik ben er nu achter dat dat de grootste onzin is die er is. De reden dat ik in april begon en niet in september zoals ik in gedachten had, was omdat ik het zat was om niet lekker in mijn vel te zitten en foto’s van mezelf te zien waar ik steeds vadsiger op leek te worden. Ik heb toen in maart de knoop doorgehakt door me aan te melden en dat is de beste investering geweest die ik ooit in mezelf heb gedaan.

Als laatste is een afwachtende houding niet goed. Dingen komen niet zomaar aanwaaien. Die droombaan die je wilt? Als je er niets voor doet, is er niemand die jou op je schouder tikt met de vraag of je je droomfunctie wil vervullen. Daar moet je hard voor werken, je begint onderop en werkt jezelf omhoog. Ik heb zelf ook altijd een afwachtende houding gehad en wachtte altijd tot iemand me op mijn schouder tikte met de vraag of ik misschien een beroemd muzikant wilde worden. Je snapt dat ik dat af heb moeten wijzen, omdat ik veel te druk ben met mijn droombaan als kok en het leven als muzikant moeilijk te combineren is met mijn gezin.

Al met al is dit onbedoeld een blogpost met weer veel te veel ik-wil-mensen-motiveren-tekst geworden, maar het zij zo. Het is gewoon zo dat investeren in jezelf, op welk gebied dan ook, veel geduld en tijd kost. Kostbare tijd die je misschien veel liever steekt in het spelen van Candy Crush, maar dat weerhoudt je er alleen maar van om je doelen te bereiken. Tenzij het je doel is om Candy Crush pro te worden. Dan heb ik niks gezegd.

Wonen in Zeewolde is leuk als je eind twintig bent, een gezin wil stichten en je kinderen in een rustige omgeving wil laten opgroeien. Ik heb een bloedhekel aan kinderen omdat bijna elk kind wat ik tegenkom een ontzettende etter is (uitzonderingen daargelaten), dus ik wil het zwanger zijn, een baby baren en de komende zestig jaar van mijn leven verspillen door overbezorgd te zijn zo lang mogelijk uitstellen. Wonen in Zeewolde past dus eigenlijk niet zo goed bij mij. Waarom woon je er dan, hoor ik je denken. Nou, daarom.

Allereerst ben ik hier geboren en getogen. Twee jaar geleden hebben Milan en ik nog een tijdje in Leeuwarden gewoond. Fantastisch was dat, het leven was daar veel mooier. Maar goed, ik haalde mijn studie niet en Milan zat in de afrondende fase van zijn studie, dus hoefde hij niet zo vaak meer naar school. Ik had mijn baantje in Zeewolde en Milan ook, dus we besloten weer terug te verhuizen. Maar dan niet bij onze ouders, maar gewoon lekker samen. Dat was dan het enige voordeel. We hadden vrij snel een huisje in Zeewolde en nu we helemaal gesetteld zijn, gaat het bij mij kriebelen.

Die kriebel is er altijd al geweest. Ik wil er niet altijd aan toegeven, maar hij is er altijd. Die kriebel die zegt dat ik hier niet het leven heb wat ik wil. De kriebel die zegt dat er zoveel meer is dan alleen werken, slapen en eten. Die kriebel die zegt dat je spijt krijgt als je er niet aan toegeeft. Het liefste wil ik verhuizen naar Amsterdam. Die stad heeft iets magisch. Elke keer als ik daar ben voelt het als een soort van thuiskomen. Ik hou van de drukte, de sfeer die daar hangt en dat alles daar gewoon kan en mag. Niemand die op elkaar let, heerlijk.

Door te gaan verhuizen, dwing ik mezelf ook om ander werk te zoeken. Werken waar ik nu werk is makkelijk en vertrouwd. Ik heb het werk nooit fantastisch gevonden en ben er ook zeker niet gelukkig. Maar het levert geld op en ik kan er heel veel leuke dingen van doen, dat houdt me op de been. En we hebben sinds jaren weer een ontzettend leuke groep collega’s, dat maakt het werk ook verdraagzamer. We hebben lol onderling en doen naast het werk ook nog leuke dingen met elkaar, zoals bierpongtoernooitjes. Maar al die leuke mensen gaan in september weer naar school, wonen op kamers in de gezelligste studentensteden en gaan daar de leukste tijd van hun leven meemaken. Die tijd heb ik al soort van gehad, maar ik ben er nog lang niet klaar mee. Ik ben bijna 25 jaar, en dat vind ik zo ontzettend oud. Ik wil nu nog leven, nu het nog kan. Ik weet alleen niet hoe ik dat voor mezelf waar kan maken. Verhuizen naar een grote stad waar meer te beleven is, lijkt mij de eerste logische stap.

Milan is niet de moeilijkste. We hebben het er over gehad. Ging vrij moeizaam omdat ik geen prater ben, want ik vind het moeilijk om uit te leggen waarom ik bepaalde dingen voel. Milan wil met me mee, omdat het mij gelukkig maakt. Alleen dat vind ik geen reden genoeg. We wonen samen, we leven samen, dan maken we ook samen een grote beslissing als dit. Als IK iets wil, betekent dat niet dat Milan daar aan toe moet geven, zo werkt dat niet. Ik denk dat we het er nog heel veel over gaan hebben. Ook omdat we drie katten hebben die we niet weg willen doen. (En daar komt bij dat een leuk huis in Amsterdam zo’n 1200 euro huur per maand kost…)

En het gebeurt heus niet dit jaar al. Maar misschien over twee jaar. In ieder geval voordat het te laat is en voor ik vol spijt op mijn sterfbed lig met het welbekende ‘had ik maar…’ in mijn achterhoofd. Dat wil ik echt niet.

Vanavond ging ik sinds weken weer eens in bad. Badderen is mijn ontspanningsmomentje waarin ik alles loslaat en vooral veel nadenk over wat op dat moment mijn leven beheerst of overheerst. In het geval van vanavond was dat mijn Personal Body Plan.

Toen ik het bad liet vollopen en mezelf bekeek in de spiegel, zag ik dat mijn welbekende buikje er weer was. Welkom terug, buikje. Afgelopen week was een slechte week qua voeding en dat is volledig te wijten aan mezelf. Gezellig lunchen met m’n zussen (appeltaart), koffiekoekjes eten op het werk, een superleuke party met twee vriendinnen (pizza, wijntjes, kroeg, bier, shoarma), een reep pure chocola kopen omdat je denkt dat je écht wel 10 gram per dag kan eten (doei reep) en ga zo maar door. Dit gebeurde allemaal deze week, dus logisch dat mijn buikje weer terug is. Ik had een baalmomentje, vooral omdat ik er steeds aan denk dat er over twee weken weer een meet- en fotomoment is. Dat resultaat is lang niet zo verbluffend als de vorige keer, vrees ik. En daar komt bij dat mijn buikje vrij snel slinkt, maar dat’ie ook heel snel weer terugkomt.

Ik ging in bad zitten en smeerde een algenmasker op mijn gezicht, omdat mijn hoofd tegenwoordig weer vol met pukkels zit. Ik gooide een lavendel bruisbal in het bad, deed er nog wat lavendel badolie bij, leunde achterover en ontspande volledig. Tijdens het ontspannen dacht ik nog steeds na over mijn buikje. Er zijn namelijk veel mensen in mijn omgeving die zeggen dat het ‘allemaal wel meevalt’ of ‘je bent helemaal niet dik’. Misschien niet, maar ikzelf voel me niet prettig bij hoe ik er nu uitzie. Wat een ander daar van vindt is prima, maar het gaat erom wat ik zelf vind. Door een periode van veel stress in combinatie met stoppen met roken ben ik 12 kilo aangekomen en lang niet meer zo strak als ik zou willen. Ik wil die overtollige kilo’s weg hebben en strakker in mijn vel zitten. Dat een ander dat misschien niet nodig vindt, is niet mijn probleem.

Er zijn al veel strijden die ik met mezelf heb gestreden. Allereerst mijn half-depressieve periode. Die heb ik zelf én met de hulp van Milan en mijn omgeving overwonnen. Ik werd overal mee heen gesleurd om leuke dingen te doen en het huis uit te komen. Dat hielp voor mij. Vervolgens stopte ik helemaal zelf met roken, omdat ik me daar ook niet goed meer bij voelde. Ondanks dat ik zes stoppogingen deed in zo’n anderhalf jaar tijd, is het me toch gelukt en rook ik al ruim een jaar niet meer. Daar ben ik trots op. Waarom lukt het me dan niet om te stoppen met koekjes, snoep, chocolade, lekkere broodjes, pizza en patat?

Het nadeel van Personal Body Plan is dat alles mag en niets moet. Je mag je eigen grenzen bepalen en daar heb ik moeite mee. Als jij een patatje wilt, mag jij een patatje. Dit helpt je niet op jouw doel te bereiken, maar het is jouw eigen keuze. Jij hebt zelf de vrijheid om te bepalen wat je eet en hoeveel. Ik merk dat ik dat niet kan. Ik heb heel erg veel aan mij coach Linda. Als ik een slechte dag heb, laat ik dat altijd aan haar weten. Waarschijnlijk wordt ze gek van al mijn slechte dagen en mijn geklaag dat ik spijt heb van die pizza of reep chocola, maar toch motiveert zij mij elke keer weer om gewoon verder te gaan en niet op te geven. Het liefst zou ik willen dat zij of iemand anders de hele dag met mij meeloopt en mij op de vingers tikt als ik een koekje of patatje wil nemen als ik aan het werk ben.

Elke werkdag staat er nieuwe gedragsles online. Eén van die lessen was dat je je doelen in het zicht moet hangen en dat heb ik gedaan. In een foldertje met zomerkleding zag ik een meisje staan in een prachtige bikini met een net zo prachtig lichaam. Is dat lichaam gefotoshopt? Waarschijnlijk wel, maar dat boeit mij niet zo veel. Het motiveert mij, omdat ik dat sinds vandaag als mijn doel heb gesteld. Of het gaat lukken weet ik niet, maar ik heb tot oktober om dat uit te vinden. Ik heb die foto op de koelkast gehangen, omdat ik daar het meest ben als ik een goede of slechte keuze op het gebied van voeding maak.

De voeding is hetgeen waar ik het meeste problemen mee heb. Ik train elke keer als het moet. Alleen op de allereerste dag heb ik de training overgeslagen, maar dat is omdat het toen Pasen was en de sportschool dicht was. Verder plan ik alle trainingsdagen om m’n werk heen en weet ik alle voedingsschema’s per dag uit m’n hoofd. Ook het ochtendritueel en het nemen van de supplementen is een routine geworden.

Ik stond op om de stop uit het bad te trekken en me om te spoelen. Ik zette het raam van de badkamer open om de stoom eruit te laten. Op dat moment liep er een meisje langs die haar hond uitliet en aan het bellen was. Ik ving op ‘je moet weten waar je zwakke punten liggen’. Ik projecteerde dat op mezelf en vond dat een goede, wijze les.

Vanaf morgen denk ik elke dag aan het meisje op de koelkast. Wil ik iets slechts eten, dan zie ik dat als een zwakte of zwak moment en hoop ik dat iemand mij op de vingers tikt, ook al ben ik dat zelf. Ik moet het deze komende weken volhouden om een goed resultaat te laten zien op het volgende fotomoment.

Sinds ik me heb aangemeld bij Personal Body Plan en daar mee bezig ben, lijkt het alsof ik meer feestjes en leuke dingen te doen heb dan normaal. Het begon al in de eerste week, toen mijn moeder en zusje voor de deur stonden met de vraag of ik mee uit eten ging. Ik had net gesport, dus ik heb afgewezen omdat ik nog moest douchen en zij al klaar waren om te gaan. Als ik niet in mijn stinkende sportkleding had gezeten, was ik zonder twijfel met ze meegegaan.
Een week of twee geleden zijn we naar Boerenmaandag in Nijkerk geweest. Een superleuk feestje waar het bier rijkelijk vloeide. Ik was de BOB, dus ik heb de hele avond aan de Spa rood gezeten, en daar is eigenlijk helemaal niets mis mee. Vooral omdat ik de volgende morgen om 8 uur moest werken en ik me na zo’n korte nacht slaap nog vrij fit voelde. Dat was heel anders geweest als ik bier had genomen.
En dan het weekend van Koningsdag. Ook dan vloeit het bier rijkelijk, maar ik ben erachter dat ik gewoon kan paaldansen op Spa rood.
Wel hebben we op Boerenmaandag Churros gegeten (LEKKER!) en heb ik op Koningsdag een stroopwafel (EEN VERSE WARME!) en loempia’s van een kraampje gegeten. Gewoon, omdat alles van een kraampje lekkerder is dan uit de winkel.

Dit alles klinkt als een ontzettende straf, maar niet is minder waar. Van mijn coach mag ik alles eten en drinken wat ik wil, maar dit beïnvloedt het resultaat wat ik wil behalen. Ik mág dus alles eten, maar ik wíl niet alles eten.
Het is dus een kwestie van keuzes maken. Keuzes die je normaal maakt zonder nadenken, maar waar ik nu dus wél over nadenk omdat ik zo bewust bezig ben met resultaten halen en goed bezig zijn.

Ik ben nu ruim een maand bezig met Personal Body Plan en ik merk echt verschil. Ik ben door de zogenaamde adaptie-fase heen. Dat is wennen, aanpassen en het sterker maken van spieren die je normaal niet gebruikt. Dit komt weer van pas in de verdere fases. Ik zit op dit moment in de fase  vetverbranding. Ik merk ook echt dat de trainingen anders zijn dan de vorige fase. Dit is veel meer met gewichten heen en weer. Ik moet zelfs bankdrukken, als een echte kerel. Ik ben nog steeds bang dat ik die stang een keer op m’n hoofd laat donderen, maar dat zien we dan wel weer.

Het verzinnen van de maaltijden vind ik fantastisch. Ik hou van groenten en doordat ik geen vlees en vis eet, moet ik vrij creatief zijn in de keuken. Dat vind ik leuk en dat maakt het ook makkelijker. In het begin vond ik het stom om steeds plastic bakjes met eten mee te nemen naar m’n werk. Er is daar namelijk eten zat, want het is een restaurant. En ja, natuurlijk pik ik af en toe een frietje mee. Ik heb ook gevoelens.

Verder is mijn coach ontzettend motiverend en een enorme inspiratie. Zij is zelf net zoals ik begonnen met Personal Body Plan en is daar uiteindelijk coach geworden. Ik kan met al mijn vragen en opmerkingen bij haar terecht, en dat is ontzettend fijn. Ook motiveert ze mij met de dingen die ze zegt en de tips die ze me meegeeft. Zo heb ik bijvoorbeeld ‘s avonds vaak trek in zoetigheid en een appel voldoet niet altijd. Ik legde dit voor aan mijn coach en zij zei dat als ik op mijn vetinname let, ik 10 gram pure chocola per dag kan eten. Perfecte tip! De uitvoering daarentegen was voor mij iets lastiger. Ik woog netjes 10 gram chocola af (weinig) en at dat op terwijl ik aan een nieuwe aflevering van Gossip Girl begon. Toen ik de chocola op had, smaakte het toch naar meer. Om een lang verhaal kort te maken: ik heb de hele reep chocolade opgegeten. Ik heb aan Milan gevraagd of hij de overige repen die ik gekocht had wilde verstoppen, zodat ik deze niet op kon eten. Dit werkte niet, want ik ging er naar op zoek en kon ze eigenlijk zonder moeite vinden. Ik heb besloten nu maar geen chocola meer in huis te halen en een glas vruchtensap te nemen.

Al met al gaat het ondanks mijn zondigingen best goed. Eigenlijk wilde ik de foto’s voor me houden totdat het halfjaar voorbij is, maar boeiend. Ik doe het gewoon. Ik moet zeggen dat het een klein beetje valsspelen is. Op de linkerfoto had ik ontzettend veel gegeten onder het mom ‘nu mag het nog’. De rechter foto is na ruim 4 weken Personal Body Plan. Mijn buik slinkt bij gezond leven vrij snel, dus dat is wel een voordeel. En de foto is ‘s ochtends gemaakt, dus halverwege de dag is mijn buik iets minder ‘plat’. Het voor- en achteraanzicht hou ik nog even voor me, want m’n vetjes aan de zijkant slinken minder snel dan m’n buik, dus die vind ik nog te beschamend om te delen. Wel zie ik vooruitgang bij m’n rug en billen en merk ik dat m’n BH’s losser gaan zitten. Dus nu op naar een strakkere buik en kleinere tieten. Ik ben er klaar voor!

En dan nu, foto’s van etennnn! Betere dingen bestaan er niet. Geen welbekende after dinner dip meer! En ik voel me veel energieker dan wanneer ik alleen maar pizzabroodjes en kroketten naar binnen werk.

Ik heb de opdracht gekregen om mijn doelen in het zicht te hangen. Ik ga daarom nu even in vrouwenblaadjes knippen en slanke dames in bikini op de koelkast hangen. Vindt Milan vast ook niet erg. Doei!